Tamil News

BBC, Dinamani, Dinamalar, Maalai Malar et al

Archive for the ‘Scriptures’ Category

In search of Buddha – Religious freedom in Tamil Nadu & identifying the roots of Buddhism, Culture, Traditions

Posted by Snapjudge மேல் ஜனவரி 11, 2008

தேடல்: புத்தரைத் தேடி..!

எந்தக் காரியத்தையும் ஆதாய நோக்கத்தோடே பார்த்துப் பழகிய நம் சமூகத்தில் ஓர் ஆய்வாளராக இருப்பது பெரிய பாடுதான். அதுவும் வயல்களிலும் மரத்தடிகளிலும் தலை தனியாக முண்டம் தனியாக அடையாளம் சிதைந்து புதைத்துக் கிடக்கும் சிலைகளைப் பற்றியும் அதை ஆய்வு செய்துகொண்டிருப்பவரைப் பற்றியும் அரசுக்கோ சமூகத்துக்கோ என்ன அக்கறை இருக்கிறது; ஆதாயம் இருக்கிறது?!

தமிழ்நாட்டில் பழங்கால சிலைகள் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன. யாரோ ஓர் ஆய்வாளர் சிலையைக் கண்டறிகிறார்; குறிப்பெடுக்கிறார். நம் ஆள்கள், அட அப்படியா! என வாய் பிளந்துவிட்டு வேறு வேலையைப் பார்க்க சென்றுவிடும்போதும் ஆய்வாளர்கள் தன் வேலையைத் தொடருகிறார்கள்.

முனைவர் பா. ஜம்புலிங்கமும் அப்படிதான். தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தில் கண்காணிப்பாளராக வேலை செய்கிறார். கண்காணித்தோமா போனோமா என “சாமர்த்தியமாக’ இல்லாமல் சோழ நாட்டில் பெüத்த சமயம் வேரூன்றியது குறித்து ஆய்வு செய்திருக்கிறார். இதுவரைக்கும் 64 புத்தர் சிலைகளை அவர் கண்டறிந்திருக்கிறார்.

ஜம்புலிங்கத்துக்குப் பூர்வீகம் கும்பகோணம். சின்ன வயதிலிருந்தே வரலாற்றில் ஆர்வமாக இருந்திருக்கிறார். ஏதோ ஓர் ஆய்வு செய்வோம் என்றிருந்த அவரிடம் எங்கிருந்தோ வந்து புத்தர் ஒட்டிக்கொள்ளவும் இப்போது புத்தரைத் தேடி ஊர் ஊராக அலைந்துகொண்டிருக்கிறார் அவர்.

ஜம்புலிங்கம் சொல்கிறார்: “”என்ன தகவல் கிடைத்தாலும் குறித்து வைத்துக்கொள்வேன். வார விடுமுறை நாள்களில் கிளம்புவேன். பஸ்ஸில், சைக்கிளில், நடையில் எனத் தொடரும் பயணம். புத்தர் சிலைகள் பெரும்பாலும் ஊரை ஒட்டியுள்ள வயல்களிலும் மரத்தடியிலும்தான் கிடைக்கின்றன. சிலை சேதமடைந்திருந்தாலும் உச்சிக்கொண்டை, நீள செவிகள், ஆடை, தியான நிலை, நெற்றித் திலகம் என ஏதாவது ஓர் அடையாளம் புத்தரைக் கண்டறிவித்துவிடும்.

சில இடங்களில் புத்தர் எனத் தெரிந்து வழிபடுகிறார்கள். சில இடங்களில் இன்ன சிலை என்றே தெரியாமல் வழிபடுகிறார்கள். மங்கலம் என்ற ஊரில் மீசை உள்ள புத்தரைக் கண்டறிந்தோம். உள்ளூர் மக்கள் அதை செட்டியார் என்ற பெயரில் வழிபட்டு வந்தனர். இதேபோல் முனிசுவரர், அம்மணசாமி என்ற பெயர்களில் வணங்கப்படும் புத்தர் சிலைகளும் உண்டு. இங்குள்ள சிலைகள் பெரும்பாலும் கி.பி. 10, 11-ம் நூற்றாண்டுகளைச் சேர்ந்தவையாக உள்ளன.

தமிழகத்தில் சங்கக் காலத்தில்தான் புத்த சமயம் வேரூன்றியதாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால், மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டிலேயே தோன்றிவிட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். கி.பி. 6-ம் நூற்றாண்டில் செழித்தோங்கிய புத்த மதத்தின் தாக்கம் 16-ம் நூற்றாண்டு வரை இங்கு இருந்திருக்கிறது. எனவே, இன்னும் நிறைய சிலைகள் இருக்கக் கூடும். அவையெல்லாம் கண்டறியப்பட்டால் பெüத்த சமய வரலாற்றுக்குப் புதிய தகவல்கள் கிடைக்கும்” என்கிறார் ஜம்புலிங்கம்.

ஜம்புலிங்கத்தின் ஆய்வுக்கு ஒரு முக்கியத்துவம் இருக்கிறது. தமிழகத்திலேயே காவிரி கரையோர – கடலோரப் பகுதிகளில்தான் பெüத்த மதம் செழித்திருந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, அப்பகுதியில் இவர் ஆய்வு மேற்கொண்டிருப்பது தமிழக பெüத்த வரலாற்றுக்கு நல்ல பங்களிப்பாகும்.

சிலைகள் மதம் சார்ந்தவை மட்டுமல்ல; கலை, பண்பாடு, கலாசாரம் எனக் காலம் உறைந்த – புதையுண்டுக் கிடக்கும் வரலாறுகள். ஜம்புலிங்கம் போல் தனித்தனியே வெவ்வேறு ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்த சிலைகள், அவை தொடர்புடைய செய்திகள் எல்லாம் ஒன்றாக தொகுக்கப்பட்டு பெரியளவில் ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டால் தமிழகப் பெüத்த வரலாற்றில் புதிய கோணம் புலப்படலாம். நம் சமூகத்தில் இதெல்லாம் பெரிய கனவுதான். புத்தரை வேண்டிக்கொள்வோம்!

Posted in Ancient, Archeology, Buddha, Buddhism, Culture, Heritage, Hindu, Hinduism, Hindutva, History, Idols, inscriptions, Religion, Religious, Research, Rural, Saivite, Scriptures, Statues, stones, Tamil Nadu, TamilNadu, Traditions, Vaishnavite, Villages | Leave a Comment »

Poo Aalalasundaranaar – Tamil Scholar’s Anniversary : Bioskectch

Posted by Snapjudge மேல் நவம்பர் 17, 2006

சிவநெறிச்செல்வரின் நூற்றாண்டு

மு.அ. மாணிக்க வேலு

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றி, தமிழையும் சைவத்தையும் வளர்த்த பெரியோர்களுள் ஒருவர் பேராசிரியர் பூ. ஆலாலசுந்தரனார். அவர் வேலு செட்டியாருக்கும் இராசம்மாளுக்கும் 1907-ம் ஆண்டு நவம்பர்த் திங்கள் ஐந்தாம் நாள் மகனாகப் பிறந்தார்; சென்னை, முத்தியாலுப்பேட்டை உயர்நிலைப் பள்ளியில் 1917-ம் ஆண்டு முதல் 1927-ம் ஆண்டு வரை படித்தார்.

அவர் பள்ளிப்படிப்பைத் தொடர்ந்து, பச்சையப்பன் கல்லூரியில் 1927 முதல் 1929 வரை படித்து, இடைநிலை வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றார். முன்னாள் தமிழக முதல்வர் அண்ணா, அப்பாண்டை ராஜன், நடேசன் முதலியோர் அவருடன் படித்த தோழர்கள் ஆவர்.

அக்காலத்தில் பச்சையப்பன் கல்லூரியில் இளங்கலைத் தமிழ்ப் பிரிவு தொடங்கப்படவில்லை. அப்பொழுது கல்லூரி முதல்வராக இருந்த சின்னத்தம்பி பிள்ளை, அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் சேர்ந்து படிக்க, அவருக்குப் பரிந்துரைக் கடிதம் கொடுத்து அனுப்பினார்.

அவர் தமிழ் படிக்க விரும்பி வந்ததைப் பாராட்டி, உதவித்தொகைகளை வழங்கினார் இராஜா சர் எம்.ஏ . முத்தையா செட்டியார். ஆலாலசுந்தரனார் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் 1932-ம் ஆண்டில் தமிழ்ப் பேரவையின் செயலாளராகப் பணியாற்றினார்; 1932-33-ம் ஆண்டில் அப் பல்கலைக் கழகப் பேரவையின் இரண்டாம் பருவத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1934-ம் ஆண்டு அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் அவர் பி.ஏ. ஆனர்ஸ் பட்டம் பெற்றார்; அதன் வாயிலாக, 1935-ம் ஆண்டு எம்.ஏ. பட்டம் பெற்றார்.

சென்னைக் கிறித்துவக் கல்லூரி உயர்நிலைப் பள்ளித் தலைமையாசிரியர், அவரை உயர்நிலைப் பள்ளித் தமிழாசிரியராக நியமித்தார். அக்காலத்தில் கிறித்துவ உயர்நிலைப் பள்ளியும், கிறித்துவக் கல்லூரியும் ஒரே கட்டடத்தில், சென்னை முத்தியாலுப்பேட்டை லிங்கிச் செட்டித் தெருவில் இருந்தன. மொழியாசிரியர்கள் பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் பாடம் நடத்தினர். ஆதலால், ஆலாலசுந்தரனார் கல்லூரி இடைநிலை வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் பாடம் கற்பித்து வந்தார்.

1937-ம் ஆண்டு கிறித்துவக் கல்லூரி தாம்பரத்திலுள்ள புதிய கட்டடத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. அப்பொழுது பேராசிரியரும் தாம்பரத்திற்கு மாற்றப்பட்டார். அவர் 1951-ம் ஆண்டு தமிழ்த்துறைத் தலைவர் பதவியும் தமிழ்ப் பேராசிரியர் பதவியும் பெற்றார்; 1964-ம் ஆண்டிலிருந்து 1968-ம் ஆண்டுவரை மொழித்துறைத் தலைவராகத் தொண்டாற்றினார்; 1968-ம் ஆண்டிலிருந்து 1973-ம் ஆண்டுவரை, இந்தியப் பல்கலைக் கழக மானியக் குழுவின் ஆராய்ச்சிப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்; 1973-ம் ஆண்டு முதல் 1980-ம் ஆண்டு வரை அதே கல்லூரியில் மதிப்புறு பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

அவர், இயற்றமிழ், கட்டுரை விருந்து, சுந்தரச் சொல்லோவியம் ஆகிய நூல்களின் ஆசிரியர்; சென்னை கந்தகோட்டத் தலபுராணத்திற்கு உரையாசிரியர்; 80-க்கும் மேற்பட்ட மலர்களில் அவருடைய கட்டுரைகள் வெளிவந்துள்ளன; கிண்டியில் உள்ள கல்லூரி மாணவர் இலவச விடுதியில் ஞாயிறுதோறும் திருக்குறள், திருவாசகம், கந்தரனுபூதி முதலியவை பற்றி 15 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து வகுப்பு நடத்தினார். தமிழக ஆளுநர் மைசூர் அரசர் ஜெயசாமராஜ உடையாருக்கு தமிழ் கற்பித்தார்.

பேராசிரியர் ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஆனித் திருமஞ்சனத்தன்றும், மார்கழித் திருவாதிரையன்றும் சிதம்பரம் சென்று, நடராசப் பெருமானை வழிபட்டு வருவார். தொடர்ந்து 50 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகச் சென்று, இறைவனை வணங்கி வந்தார்.

அவர் 1982-ம் ஆண்டு மார்கழித் திருவாதிரைக்குச் சிதம்பரம் சென்று கடைசி முறையாக நடராசப் பெருமானை வணங்கி வருகிறேன்; அதன்பிறகு, பார்வைக்குறைவினால் செல்ல இயலாது என்று கூறிச் சென்றார்.

மார்கழித் திருவாதிரையன்று காலை சிதம்பரம் கோயிலுக்குச் சென்று நடராசப் பெருமானின் அபிஷேகத்தைத் தரிசித்துவிட்டு, அங்கு தாம் தங்கும் செ. ரெத்தினசாமி செட்டியார் வீட்டிற்குச் சென்றுள்ளார்; சென்ற சில நிமிடங்களில் மார்பு வலிக்கிறது என்று கூறியுள்ளார்; ஆனால், மருத்துவர் வருவதற்குள் இறைவன் திருவடியைச் சென்று சேர்ந்து விட்டார் பேராசிரியர்.

அவர் சென்னைப் பல்கலைக் கழகம் வெளியிட்ட ஆங்கிலம் – தமிழ் அகராதியினைத் தொகுத்த அறிவுரைக் குழுவின் உறுப்பினராக 1961லிருந்து பணியாற்றினார்; 1970 முதல் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத் தமிழ்ப் பேரகராதித் திருத்தக் குழுவின் உறுப்பினராகப் பணிபுரிந்தார்.

தமிழையும் சைவத்தையும் இரு கண்களாகக் கொண்டவர் அவர். நூற்றாண்டு விழாக் கொண்டாடும் இத்தருணத்தில் அவருடைய கருத்துகளை மக்களுக்கு எடுத்துரைத்து, நாமும் மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழ்வோமாக.

Posted in Aalalasundaranaar, Aanmikam, Anna, Annamalai University, Anniversary, Bioskectch, Chidambaram, Literature, MA Muthiah, Madras Christian College, MCC, Memoirs, Pachaiyappa, Scriptures, Tamil Scholar, UGC | Leave a Comment »