Tamil News

BBC, Dinamani, Dinamalar, Maalai Malar et al

Archive for the ‘Kumari’ Category

‘Annual income generation from Palm trees is Rs. 5000 Crores’ – Kumari Ananthan

Posted by Snapjudge மேல் மார்ச் 8, 2007

தமிழகத்தில் பனை மரங்கள் மூலம் ஆண்டுக்கு ரூ.5,000 கோடி வருமானம்: குமரி அனந்தன் தகவல்

கன்னியாகுமரி, மார்ச் 8: தமிழகத்தில் பனை மரங்கள் மூலம் ஆண்டுக்கு சராசரியாக ரூ. 5,000 கோடி வருமானம் ஈட்டும் வாய்ப்புள்ளதாக மாநில பனை வாரிய நலத் தலைவர் குமரி அனந்தன் தெரிவித்தார்.

கன்னியாகுமரியில் புதன்கிழமை செய்தியாளர்களுக்கு அவர் அளித்த பேட்டி:

தமிழகத்தில் தற்போது 4.25 கோடி பனை மரங்கள் உள்ளதாகக் கணக்கெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் 3.50 கோடி பனை மரங்கள் பயன் தராமல் உள்ளன.

இப் பனை மரங்களில் 1.25 கோடி பனை மரங்கள் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிகளில் உள்ளன. இருப்பினும், 2.50 கோடி பனை மரங்களை உடனே பயன்படுத்தலாம்.

தற்போது தமிழகத்தில் சுமார் 70 லட்சம் பனை மரங்களில் மட்டுமே பதநீர் இறக்கப்படுகிறது.

இந்நிலையில், 4 லட்சம் பனை ஏறும் தொழிலாளர்களை ஊக்கப்படுத்தி ரூ.80 கோடியில் அவர்களுக்கு கருவிகள் வழங்கி பயிற்சி கொடுக்கும்பட்சத்தில், ஆண்டுக்கு ஒவ்வொரு பனை மரமும் ரூ. 2,500 வீதம் பலன் தரும். இதன்படி பார்த்தால் ஆண்டுக்குகு ரூ. 5,000 கோடி வருவாய் கிடைக்கும்.

இத் திட்டத்தை விரிவாக ஆராய்ந்து, தமிழக முதல்வரிடம் பனை வாரியம் தகவல் அளித்துள்ளது. இதையடுத்து, அதிகாரிகளும் இதுபற்றி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

நானும் அந்த அதிகாரிகளிடம் எனது கருத்துகளைத் தெரிவித்தேன். இத் திட்டம் செயல் வடிவம் பெற்றதும், தொழிலாளர்கள் தினமும் இறக்கும் பதநீரை அரசே தினமும் கொள்முதல் செய்ய வேண்டும்.

————————————————————————————–

அழிந்துகொண்டிருக்கும் ஆதித் தொழில்

ச.ம. ஸ்டாலின்

இந்தத் தலைமுறை கொஞ்சம் விசித்திரமானது. தனது பாரம்பரிய சொத்துகள் அனைத்தையும் தன் கண் முன்னாலேயே இழந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு தலைமுறை இது. இழந்துகொண்டிருக்கும் பட்டியலில் நமது ஆதித் தொழில்களில் ஒன்றான பனைத் தொழிலையும் இப்போது சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.

விவசாயத்துடன் இணைந்த தொழில், பல்லாயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலைவாய்ப்பு, மதிப்புக்கூட்டப்பட்ட பொருளாக்கச் சூழல், ஏற்றுமதி எனப் பல்வேறு வாய்ப்புகளுடையது பனைத் தொழில். நம்முடைய பாரம்பரியத் தொழில்களுல் ஒன்றான இத்தொழிலை மேற்கொள்ள நமக்குள்ள ஆதாரங்கள் உலகில் வேறெங்கும் இல்லை.

உலகளவில் பனை மரங்கள் அதிகளவில் உள்ள நாடுகளில் ஒன்று இந்தியா. அதிலும் நம் நாட்டிலுள்ள 40% பனை மரங்கள் தமிழகத்தில்தான் உள்ளன. தவிர, பருவநிலை சார்ந்து ஆண்டு முழுவதும் பனைத் தொழில் மேற்கொள்வதற்கான சாதக நிலை இங்கு மட்டுமே உள்ளது. முறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால் தமிழகத்தின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 5 சதவிகிதத்தினருக்கு வேலைவாய்ப்பு அளிக்கும். ஆண்டுக்கு ரூ. 5,000 கோடி ஈட்டும் தொழிலாக இது மாறும். ஆனாலும், கவனிப்பாரற்று அழிவை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது இத்தொழில்.

பனைத் தொழிலுக்கென 1968-ல் உருவாக்கப்பட்டது தமிழ்நாடு பனை வெல்லம் மற்றும் தும்பு விற்பனை கூட்டுறவு இணையம். கதர் வாரியத்தின் கீழ் செயல்பட்ட இந்த அமைப்புக்கு மும்பை கதர் ஆணைக் குழு மூலதனக் கடன் வழங்கி வந்தது.

இதுதவிர, மாவட்ட அளவில் 8 சம்மேளனங்கள், 1,511 கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் அமைக்கப்பட்டன. இவற்றில் 3.5 லட்சம் உறுப்பினர்கள் இணைந்திருந்தனர். பனைப் பொருள்கள் உற்பத்தி மற்றும் விற்பனையை மேற்கொண்ட இணையத்தின் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பயன் பெற்றனர்.

நல்ல லாபத்தில் இயங்கி வந்ததால் இணையத்துக்கென பல்வேறு இடங்களில் பனந்தோப்புகள், கட்டடங்கள் என சொத்துகள் வாங்கப்பட்டன. போதிய அக்கறை காட்டியிருந்தால் மாநிலத்தில் மதிப்புக் கூட்டப்பட்ட பனைப் பொருள்களுக்கென ஒரு நிரந்தரச் சந்தையாக இந்த இணையத்தை மாற்றியிருக்க முடியும்.

ஆனால், அடுத்தடுத்து வந்த அரசுகளின் தவறான கொள்கைகளால் தொடர்ந்து “கண்டுகொள்ளப்படாமல்’ போனதாலும் கூட்டுறவு நிறுவனங்களுக்கே உரிய சீர்கேடுகளாலும் இணையம் சீரழிந்தது.

இந்நிலையில், 1996-ல் மூலதனக் கடன் வழங்குவதை நிறுத்தியது மும்பை கதர் ஆணைக் குழு. பல இடங்களில் விற்பனையகங்கள், அலுவலகங்கள் மூடப்பட்டன. இணையத்தில் பணியாற்றும் ஊழியர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் லட்சக்கணக்கில் ஊதிய நிலுவை. அந்தத் தொகையே ரூ. 5 கோடியைத் தாண்டுகிறது. இன்று பெயரளவிலான அமைப்பாக மாறிவிட்டது இணையம்.

பனை என்றாலே கள்ளுடன் மட்டுமே தொடர்புபடுத்துவதும் கள் விற்பனை சரியா? தவறா? என்ற விவாதத்தின் பெயரில் இத்தொழிலைப் புறக்கணிப்பதுமே இங்கு அரசியல் வாடிக்கையாகிவிட்டது. கள் அல்ல; பதநீரை வைத்தே இத்தொழிலில் பல வாய்ப்புகளையும் சந்தையில் பெரும் மாற்றத்தையும் உருவாக்க முடியும். தவிர, மதிப்புக் கூட்டப்பட்ட பனைப் பொருள்களுக்கென உலகச் சந்தையில் நல்ல இடம் இருக்கிறது. நவீன தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி பனைப் பொருள்களை மதிப்புக் கூட்டப்பட்ட பொருள்களாகச் சந்தைப்படுத்தினால் ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலையளிக்க முடியும். அதற்கு பனைத் தொழில் தொழில்வழிமயமாக்கப்பட வேண்டும்.

இணையத்தை சுய அதிகாரமிக்க பொது நிறுவனமாக மாற்ற வேண்டும். பால் கொள்முதல் – விநியோக முறை போன்று பனைப் பொருள்களை அந்த நிறுவனம் மூலம் நேரடியாகக் கொள்முதல் – விநியோகம் செய்ய வேண்டும். பாளைச் சீவுதலில் புதிய உத்தி, பதநீர் சளிப்படைதல், பனை வெல்லம் கசிவடைதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்ப்பது என நிறைய மாற்று முறைகளைக் கண்டறிய வேண்டும். பனைத் தொழில் தொடர்பான புதிய முயற்சிகள், ஆராய்ச்சிகள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒருபுறம் பனை மரங்கள் வெட்டப்படுவது தொடர்கிறது; மறுபுறம் பனை பயிரிடுவது அருகி வருகிறது. அபாயமிக்க தொழில்களில் ஒன்று பனையேறுதல். இளைய தலைமுறையினர் எவரும் பனையேறுவதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை; அதில் அர்த்தமுமில்லை. வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது பனையேறிகளின் கடைசித் தலைமுறை. அவர்கள் காலமும் போய்விட்டால் அடுத்த தலைமுறைக்கு எந்தப் பல்கலைக்கழகம் மூலமாக அரசு பனையேறக் கற்றுக் கொடுக்கப் போகிறது?

இதுவரை பனைத் தொழிலை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகம் சார்ந்த பிரச்னையாகவும் அரசியல் பார்வையுடனும் மட்டுமே அரசு அணுகி வந்திருக்கிறது. கண்துடைப்பு நடவடிக்கைகள் மாற்றங்களுக்கு வழிவகுப்பதில்லை. எத்தனையோ திட்டங்களின் பெயரால் ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளை செலவழிக்கிறது அரசு. அரசு நினைத்தால் பனைத்தொழில் மூலமாக சில கோடிகளில் லட்சக்கணக்கானோருக்கு வேலைவாய்ப்பை அளிக்க முடியும்; மாற்றங்களை உருவாக்க முடியும். மாற்றம் நிகழுமா?

Advertisements

Posted in Agriculture, Annual, Budget, chunnam, Commerce, Congress, coryphaumbraculifera, Crores, Economy, Farming, fermentation, Finance, Growth, Incentives, Industry, Kumari, Kumari Anandhan, Kumari Ananthan, Palm, Panai, Pathaneer, phoenix farinifera, Sector, Statistics, talipot, Toddy | 1 Comment »

Golden Jubilee of Tamil Nadu state formation – History & Memoirs

Posted by Snapjudge மேல் நவம்பர் 1, 2006

பொன் விழா கொண்டாடும் தமிழ் மாநிலம்: எல்லை காக்க 50 ஆண்டுகளுக்கு முன் நடத்திய போராட்டம்

பா. ஜெகதீசன்

சென்னை, நவ. 1: “தமிழ் மாநிலம்’ அமைந்த பொன் விழாவை தமிழக அரசும் அரசியல் கட்சிகளும் தற்போது கொண்டாடுகின்றன.

சென்னையையும், தனது எல்லைகளையும் காக்க சுமார் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழகம் நடத்திய போராட்டங்களும், அவற்றில் ஈடுபட்டவர்கள் செய்த தியாகங்களும் மறக்க முடியாதவை.

சுதந்திரம் அடைந்தபோது ஒருங்கிணைந்த சென்னை மாகாணத்தில் தமிழகப் பகுதிகளும், ஆந்திரம், கேரளம் உள்ளிட்டவற்றின் சில பகுதிகளும் இடம் பெற்றிருந்தன.

தமிழகத்தின் வடக்கு எல்லை திருப்பதி வரை பரவி இருந்ததாகப் பண்டைய இலக்கியங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் ஒரு காலகட்டம் வரை வடார்க்காடு மாவட்டத்தில் தான் திருப்பதி இருந்தது.

நாடு சுதந்திரம் அடைந்த மறுநாள் (16.8.1947) ம.பொ. சிவஞானம் தனது ஆதரவாளர்களுடன் திருப்பதிக்குச் சென்றார். “திருப்பதி தமிழர்களுக்கே சொந்தம்’ என முழங்கி ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினார். ஆந்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ம.பொ.சி.க்கு எதிராகப் பதில் போராட்டம் நடத்தினர்.

“தமிழகத்திடம் இருந்து சென்னையையும் மீட்போம்’ என ஆந்திரத் தலைவர்களில் ஒருவரான என்.ஜி.ரங்கா அப்போது பிரகடனம் செய்தார்.

ஒருமித்த எதிர்ப்பு: சென்னை ராஜதானியில் இருந்து ஆந்திரப் பகுதிகளைப் பிரித்து தனி மாநிலத்தை அமைக்க மத்திய அரசு முடிவு செய்தது.

சென்னை நகரத்தைத் தங்களுக்குத் தரும்படி ஆந்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வலியுறுத்தினர். இதை எதிர்த்து ஒட்டுமொத்த தமிழகமே குரல் கொடுத்தது.

தங்களது இடைக்காலத் தலைநகராக சிறிதுகாலத்துக்கு சென்னையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அனுமதிக்கும்படி ஆந்திரம் கேட்டது. அதை தமிழகம் ஏற்கவில்லை.

ம.பொ.சி. நடத்திய வடக்கு எல்லைப் போராட்டம்: தனி ஆந்திர மாநிலம் உருவானபோது அதுவரை தமிழகத்தில் இடம் பெற்றிருந்த சித்தூர் மாவட்டம் ஆந்திரத்தின் வசம் செல்லும் சூழ்நிலை ஏற்பட்டது.

அதை எதிர்த்து 1953 மே மாதத்தில் திருத்தணியில் ம.பொ.சி. மறியல் செய்தார். காவல் துறையின் தடியடியையும் பொருட்படுத்தாது, எல்லையை மீட்கும் வரை போராட்டம் தொடரும் என்றார் அவர். பின்னர் ராஜாஜியின் வேண்டுகோளை ஏற்று, போராட்டத்தைத் தாற்காலிகமாக ஒத்தி வைத்தார்.

இதற்கிடையே, திருத்தணியைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் ஆந்திரத்தைக் கண்டித்து வன்முறையில் ஈடுபட்டனர். அங்கிருந்த ஊராட்சி மன்ற அலுவலகத்துக்குள் புகுந்து, பொருள்களை உடைத்தனர். ரயில் நிறுத்தப் போராட்டத்தை நடத்தினர். வன்முறையை ஒடுக்க காவல் துறையினர் தடியடி நடத்தினர்.

பின்னர் ம.பொ.சி. விடுத்த வேண்டுகோளையடுத்து, அங்கு வன்முறை நின்றது.

தமிழகத்தின் வடக்கு எல்லைப் பிரச்சினையில் மத்திய அரசு தீர்வு காணாததைக் கண்டித்து, அதே ஆண்டு ஜூலை 3-ம் தேதி திருத்தணியில் ம.பொ.சி. தடையை மீறி மறியல் செய்தார். கைது செய்யப்பட்ட அவருக்கு 6 மாதச் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

கமிஷன்கள் அமைப்பு: அப்போது பிரதமராக இருந்த நேருவிடம் முதல்வராக இருந்த ராஜாஜி பேசினார். “இரு மாநிலங்களின் எல்லைப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண எல்லைக் கமிஷன் அமைக்கப்படும். எனவே, போராட்டங்களை நடத்த வேண்டாம்’ என நேரு வேண்டுகோள் விடுத்தார். அவரது அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, சில நாள்கள் சிறை வாசத்துக்குப் பிறகு ம.பொ.சி. விடுதலை ஆனார்.

எல்லைப் பிரச்சினையை தமிழகமும், ஆந்திரமும் சுமுகமாகப் பேசித் தீர்க்க முன் வந்தன. எனவே, எல்லைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முதலில் அமைக்கப்பட்ட பசல் அலி கமிஷன் எத்தீர்வையும் தரவில்லை.

மேலும், இரு மாநிலங்களுக்கு இடையேயான பேச்சு வார்த்தையில் உடன்பாடும் ஏற்படவில்லை. எனவே, புதிதாக படாஸ்கர் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. 1.4.1960-ல் அக்கமிஷன் தனது தீர்ப்பை அளித்தது. அதன்படி திருத்தணி தாலுகா அப்படியே தமிழகத்துக்கு கிடைத்தது. அதேபோல, ஆந்திரத்தின் புத்தூர், சித்தூர் ஆகிய தாலுகாக்களில் இருந்தும் சில பகுதிகள் தமிழகத்துக்கு வந்து சேர்ந்தன.

தெற்கு எல்லைப் போராட்டம்: அக்காலத்தில் திருவிதாங்கூர் -கொச்சி சமஸ்தானத்தில் இடம் பெற்றிருந்த தமிழர் வாழும் பகுதிகளை மீட்க பெரும் போராட்டம் நடைபெற்றது.

1954 ஜூனில் காங்கிரஸ் மூத்த தலைவரும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான நேசமணி தலைமை ஏற்று, போராட்டங்களை நடத்தினார். சிறை சென்றார். அவரது அழைப்பை ஏற்று, ம.பொ.சி. மூணாறுக்குச் சென்றார். அவரது முன்னிலையில் எல்லை மீட்கும் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம் தொடர்ந்தது.

11 பேர் உயிர்த் தியாகம்: நேசமணி கைது செய்யப்பட்டதைக் கண்டித்து 11.8.1954-ல் தென் திருவிதாங்கூரில் கல்குளம் தாலுகாவில் பேரணி நடைபெற்றது. மலபார் ரிசர்வ் போலீஸôர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி, பேரணியைக் கலைத்தனர். இதில் 11 தமிழர்கள் உயிர்த் தியாகம் செய்தனர்.

இதையடுத்து திருவிதாங்கூர் -கொச்சி சமஸ்தானத்தில் பல பகுதிகளில் கலவரங்கள் வெடித்தன.

மாநிலங்களின் எல்லைகளைத் திருத்தி அமைக்க மத்திய அரசு அமைத்திருந்த பசல் அலி கமிஷன் 1955-ல் தனது பரிந்துரைகளை மத்திய அரசுக்கு அளித்தது. கல்குளம், செங்கோட்டை, அகஸ்தீஸ்வரம், தோவாளை, விளவங்கோடு ஆகிய தாலுகாக்களை தமிழகத்துக்கு அளிக்க வேண்டும் என அந்த கமிஷன் கூறியது.

தமிழர்கள் அதிகம் வாழும் பீர்மேடு, தேவிகுளம் ஆகிய தாலுகாக்களைத் தமிழகத்துக்கு அளிக்க அந்த கமிஷன் மறுத்து விட்டது.

நடைபெற்ற போராட்டங்களின் விளைவாக நாட்டின் தெற்கு எல்லையான குமரி முனை தமிழகத்துக்குக் கிடைத்தது.

Posted in 50, Andhra Pradesh, Chithoor, History, Kanniyakumari, Kerala, Kumari, Ma Po Si, Ma Po Sivanjaanam, Nesamani, Puthoor, Rajaji, State, Tamil Nadu, Thirupathy, Thiruthani, TN | Leave a Comment »

Jeeva – Lifesketch

Posted by Snapjudge மேல் ஓகஸ்ட் 21, 2006

ஜீவா எனும் குறிஞ்சிப்பூ

இரா. நாறும்பூநாதன்

“”ஜீவா உங்களுக்கு என்ன சொத்து இருக்கும்?” காரைக்குடி வந்த தேசப்பிதா காந்திஜி, ராஜாஜியை அழைத்துக்கொண்டு, சிராவயலில் இருந்து காந்தி ஆசிரமத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்த 20 வயது இளைஞன் ஜீவாவைப் பார்க்கச் சென்றபோது கேட்ட கேள்வி இது.

“”சொத்தா.. அது கோடிக்கணக்கில் உள்ளது…” என்று சிரித்தார் ஜீவா.

“”புரியும்படி சொல்லுங்கள்…” என்றார் காந்திஜி.

“”இந்தியாதான் எனது சொத்து” என்று கூறினார் ஜீவா. “”இல்லை ஜீவா! நீங்கள்தான் இந்தியாவின் சொத்து…” நெஞ்சாரப் பாராட்டினார் காந்திஜி.

நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடும் வேட்பாளர்களின் சொத்து விவரங்கள் தாக்கல் செய்யப்படும்போது, செய்தித்தாள்களைப் படிக்கும் இளைஞர்கள் ஆவேசப்படுகிறார்கள். சாதாரணப் பொதுமக்கள் பொருமுகிறார்கள். “அரசியலே சாக்கடை’ என்று வியாக்யானம் செய்கிறார்கள். “இந்தியாவின் சொத்து’ என்று காந்தியடிகளால் புகழப்பட்ட ஜீவாவும் இந்திய அரசியல்வாதிகளில் ஒருவர்தான்!

சென்னை வீதியில் கையில் ஒரு துணிப்பையுடன் வேகவேகமாய் நடந்து செல்லும் ஜீவாவைப் பார்த்து எதிரே வந்த நண்பர் கேட்டார், “”தோழர் ஜீவா! ஏன் நடந்து செல்கிறீர்கள்?”

“”பஸ்ஸில் செல்வதற்கு காசில்லை. அதான் நடந்து செல்கிறேன்” என்றார் ஜீவா.

நண்பர் விடவில்லை. “”கையிலே என்ன வைத்திருக்கிறீர்கள்?”

“”அதுவா? தோழர்கள் கொடுத்த கட்சி நிதி. கட்சி அலுவலகத்திற்குத்தான் கொண்டு போகிறேன்” என்றார் ஜீவா.

“”பஸ்ஸிற்குத் தேவையான காசை அதிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதுதானே?” என்றார் நண்பர்.

“”கட்சி நிதி என்று தோழர்கள் தந்த பணமுடிப்பிலிருந்து ஒரு சல்லிக்காசு எடுத்தால்கூட அது பெரிய குற்றம். அந்தக் கணக்கை அப்படியே கட்சி அலுவலகத்தில் ஒப்படைப்பதுதானே சரி” நடந்தபடியே கூறினார் ஜீவா.

உதிரம் சிந்தித் தந்த தொழிலாளர்களின் நிதியை, சொந்த உபயோகத்திற்காக சல்லிக்காசு எடுக்கத் துணியாத ஜீவானந்தம் போன்றோர்கள் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக விளங்கிய பெருமை தமிழகத்திற்கு உண்டு.

கம்பராமாயணத்திலிருந்தும், திருக்குறளிலிருந்தும் மேற்கோள்காட்டி அற்புதமாய் பேசக்கூடிய ஆற்றல் பெற்றவர் தோழர் ஜீவா. 1952 சட்டமன்றத் தேர்தலில் 64 இடங்களைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பெற்றபோது, வடசென்னை வேட்பாளராக வெற்றி பெற்ற ஜீவா, சட்டமன்றத்தில் பேச ஆரம்பித்தால் வெளியே நிற்கும் உறுப்பினர்களும் உள்ளே வேகவேகமாய் வந்து அமர்வார்களாம். “”பயிற்று மொழி தமிழாய் இருக்க வேண்டும்” என்று அப்போதே சட்டமன்றத்தில் முழங்கினார். 1956-லேயே சென்னை மாகாண அரசு தமிழை ஆட்சிமொழியெனப் பிரகடனம் செய்தது. எல்லாம் ஏட்டிலேயே இருக்கிறது என்பதுதான் மிகப்பெரிய சோகம்.

மாநில முதல் அமைச்சருக்கும், எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களுக்குமான உறவு அன்று எப்படிப்பட்டதாக இருந்தது?

ஜீவாவின் வீட்டருகே உள்ள பள்ளி ஆண்டு விழாவிற்கு முதல்வர் காமராஜரும், அன்றைய செங்கல்பட்டு மாவட்டக் கலெக்டர் திரவியமும் போகும்போது ஜீவாவையும் அழைத்துச் செல்ல எண்ணி அவரது குடிசை வீட்டிற்கு காரில் சென்றனர்.

“”ஜீவா! அருகில் உள்ள பள்ளி ஆண்டு விழாவிற்கு வருகிறீர்களா?” என்றபடியே உள்ளே நுழைந்தார் காமராஜர்.

“”நான் வர வேண்டுமென்றால், கால் மணி நேரம் நீங்கள் காத்துக் கிடக்க வேண்டும்” என்று உள்ளிருந்து குரல் கேட்டது.

உள்ளே ஜீவா, ஈர வேட்டியை உலர்த்தியபடி நின்று கொண்டிருந்தார். மாற்று வேட்டி கூட இல்லாமல், துவைத்த கதர் ஆடை காயும் வரை இடுப்பில் துண்டு கட்டிய நிலையில் நின்ற ஜீவாவைப் பார்த்து காமராஜர் திகைத்துப் போனார்.

“”ஜீவா! எவ்வளவு நாளைக்கு இதே குடிசையில் இருப்பது?” என்று கேட்டார்.

பளிச்சென்று பதில் கூறினார் ஜீவா. “”மக்களெல்லாம் மாடி வீட்டில் வாழ்கின்றபோது நானும் மாடி வீட்டில் வாழ்வேன்”.

கோடிக்கணக்கில் தன் பெயரிலும், குடும்பத்தாரின் பெயரிலும் ஏனைய பினாமிகள் பெயர்களிலும் சொத்து சேர்க்கும் இன்றைய அரசியல்வாதிகள் எங்கே? ஜீவா எங்கே?

காந்திஜியின் கொள்கையால் ஈர்க்கப்பட்டு காங்கிரஸ் இயக்கத்திலும், பின்னர் பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கத்திலும், இறுதியில் பொதுவுடைமை இயக்கமே மனித குல விடுதலைக்கு மாற்று என பொதுவுடைமை இயக்கத்திற்கு வந்தபோதும், இறுதிவரை கதராடையையே உடுத்தி வந்தார். அவரது அன்னையார் இறந்தபோது ஈமக்கிரியை சடங்கிற்காக கதராடை கொடுக்காமல் மில் துணியைக் கொடுத்ததால், தாய்க்கு கொள்ளி வைக்க மறுத்து விட்டார் ஜீவா.

1946-ல் அவரது தலைமறைவு வாழ்க்கையின்போது கலைவாணர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன், நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா, டி .கே. பகவதி மற்றும் குத்தூசி குருசாமி போன்றோர் அவருக்கு உதவி செய்தனர்.

தமிழகத்தின் பொதுவுடைமை இயக்க முன்னோடிகளில் ஒருவரான சிங்காரவேலரின் தொடர்பு கிட்டியபோது, பகத்சிங்கின் “”நான் ஏன் நாத்திகனானேன்?” என்ற நூலை மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டதற்காக காரைக்குடியில் போலீஸôர் அவரது காலில் விலங்கிட்டு அழைத்துச் சென்று காவலில் வைத்தனர்.

குமரி மாவட்டத்தில் பூதப்பாண்டி என்ற சிற்றூரில் பிறந்த சொரிமுத்துப்பிள்ளை என்ற மூக்காண்டி, ஜீவானந்தமாகப் பரிணமித்து, தமிழக அரசியலுக்கு ஓர் அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும் வாழ்க்கை வாழ்ந்துள்ளார். அவரது நூற்றாணடு தொடங்கும் இந்நாளில் அவரது எளிய வாழ்க்கை, சோர்வுற்ற இளைஞர் களுக்கு நம்பிக்கையளிக்கட்டும்!

————————————————————————————————————————————————

ஜீவாவின் வாழ்வும் வழியும்

ஆர். நல்லகண்ணு

2007 ஆகஸ்ட் 21. பொதுவுடைமை இயக்கத் தலைவர் ப. ஜீவானந்தம் நூற்றாண்டு நிறைவு நாள்.

ஓராண்டாக ஜீவா எழுதிய பாடல்கள் தொகுக்கப்பட்டு நூலாக வந்துள்ளது; விடுதலைப் போராட்டமே அவருடைய முதல் மூச்சாக வெளிப்பட்டது. தன்னைப் பெற்ற தாயின் இறுதிச் சடங்கு முடிந்து வீடு திரும்பிய வேளையில் உறவு முறையினர் கொடுத்த புதுத் துணியும் கதராகத்தானிருக்க வேண்டுமென்று பிடிவாதம் செய்தவர்.

அவர் பிறந்த “பூதப்பாண்டி’யில் கட்டுப்பாட்டை மீறி, தலித் சிறுவர்களை மேல் ஜாதிக்காரர் தெருக்களில் அழைத்துச் சென்றதற்காகக் கல்லெறியும் அடியும் மிதியும் பட்டவர்.

உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததும், இவருடைய செயலுக்கு அச்சிற்றூர் இடம் கொடுக்காததைக் கண்டு ஊரைவிட்டு வெளியேறினார்; செட்டிநாட்டுக்குச் சென்றார்; “சிராவயல்’ என்ற ஊரில் “ஆசிரமம்’ நடத்தினார். எல்லா ஜாதி சிறுவர்களுக்கும் படிப்பு சொல்லிக் கொடுத்தார்.

ஜீவாவின் “ஜாதி மறுப்புக் கொள்கையும்’ “தலித்’ மக்களின் மீதுள்ள பற்றையும் கடிதங்கள் மூலம் தொடர்புகொண்ட மகாத்மா காந்தி தமிழகம் வந்தபோது ஜீவானந்தம் என்ற இளைஞனைப் பார்க்க விரும்பினார்; காரைக்குடியின் காங்கிரஸ்காரர்களிடம் தெரிவித்தார்; “சிராவயலில் இருக்கிறார்; அவரை அழைத்து வருகிறோம்’ என்று சொன்னதும் மகாத்மா காந்தி மறுத்துவிட்டார்; அந்த இளைஞனைத் தாமே போய்ப் பார்க்க வேண்டுமென்று சொன்னதும், காந்தியை சிராவயலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். ஜீவாவைச் சந்தித்து உரையாடினார்; ஆசிரமம் நடத்த உமக்கு ஏதாவது சொத்து இருக்கிறதா? என்று மகாத்மா கேட்டதும் ஜீவா “”இந்த நாடு தான் என் சொத்து” என்றாராம்.

மகாத்மா பெருமகிழ்ச்சியடைந்தார்; “ஜீவா’ நீதான் இந்த நாட்டின் மதிப்புமிக்க சொத்து’ என்று தட்டிக்கொடுத்துப் பாராட்டினார்; இந்நிகழ்ச்சி 1930-ல் நடந்தது.

பெரியார் நடத்திய வைக்கம் சத்தியாகிரகப் போராட்டத்திலும் சிறுவனாகவே ஜீவா கலந்துகொண்டார். சேரன்மாதேவி பரத்வாஜ் ஆசிரமத்தில் ஜாதி வேற்றுமையை எதிர்த்து நடந்த சம்பவத்திலும் பங்கேற்றார்.

சுதந்திரம், ஜாதி மறுப்பு, தீண்டாமை ஒழிப்பும் அவர் உள்ளத்தில் ஊற்றெடுத்துக் கிளம்பிய உயிர்மூச்சாகும். பெரியாருடன் சேர்ந்து பகுத்தறிவு, சுயமரியாதை இயக்கத்திலும் ஈடுபட்டார்.

தன்னுடைய சுதந்திர வேட்கையில் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போரில் தனக்குச் சரியான புரிதலைத் தேடி அலைந்தார்.

தமிழ் இலக்கியங்கள், சங்க இலக்கியங்கள், திருக்குறள், ஐம்பெரும் காப்பியங்கள், கம்பராமாயணம் மற்றும் பக்தி இலக்கியங்கள் போன்ற அனைத்து தமிழ் இலக்கியங்களையும் படித்து உள்வாங்கிக் கொண்டார்.

அரசியலில் ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து முறியடிப்பது முதல் கடமை; ஏகாதிபத்திய அரணை உடைத்துவிட்டால், மானிட சக்தி விலங்கொடித்து, வீறுகொண்டெழுந்துவிடும் என்று உணர்ந்தார்.

இரண்டாவது உலகப்போரில் சோவியத் எழுச்சி உலக இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டியது; ஜீவாவை ஒத்த வயதுடைய இளைஞன் மாவீரன் பகத்சிங். நவயுக சோஷலிஸ்ட் சமிதியை அமைத்தார்.

லாகூர் சதி வழக்கில் சிறை வைக்கப்பட்டபோது “நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன்?’ என்ற நூலை எழுதினார். அதை ஜீவா தமிழாக்கம் செய்து வெளியிட்டார். அந்நூலில் “பிரிட்டிஷ் ஷார் நம்மை ஆள்வது ஆண்டவன் அருளால் அல்ல; நம்மிடையே உள்ள பிளவைப் பயன்படுத்தி பிரித்தாலும் சூழ்ச்சியால் இரு நூற்றாண்டுகளாக ஆண்டு வருகிறார்கள்” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

பகத்சிங்கின் அந்த ஆங்கில நூலைத் தமிழாக்கம் செய்ததால் ஜீவாவுக்கு ஆறு மாதம் சிறைத்தண்டனை கொடுக்கப்பட்டது; “குடியரசு’ப் பதிப்பாசிரியருக்கு அபராதமும், தண்டனையும் வழங்கப்பட்டன.

பகத்சிங்கின் வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்டு பட்டுகேசுவர தத் மற்றும் சிலர் சென்னை சிறையில் இருந்தார்கள்; அவர்களோடு ஜீவாவும் சிறையிலிருந்தார்; தத் மூலம் கிடைத்த மார்க்சிய நூல்களை ஜீவா கற்றுத் தேர்ந்தார்; ஜீவா சிறந்த மார்க்சிய அறிஞராக வெளியே வந்தார்.

1937-ல் சோஷலிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் ஜனசக்தி வார இதழ் தொடங்கப்பட்டபோது அதன் ஆசிரியராக ஜீவானந்தம் பொறுப்பேற்றார். அன்றிலிருந்து 1963 ஜனவரி 18-ல் ஜீவா மறையும் வரை அவரே ஆசிரியராகச் செயல்பட்டு வந்தார்; அவர் தொடங்கிய அதே ஜனசக்திதான் 70-வது ஆண்டில் தின இதழாக இப்போது நடத்தப்பட்டு வருகிறது.

ஜீவா முற்போக்கு இயக்கத்தில் பன்முகப் போராளியாகத் திகழ்ந்து வந்தார்.

இலக்கியத்தில் கலை, கலைக்காகவே என்ற கருத்து நிலவி வந்த காலம்; ரசனைக்காகவே கலை பயன்பட வேண்டுமென்று கருத்து வலுவாக இருந்த காலத்தில் “கலையும் இலக்கியமும் மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் இயக்கங்களில் நம்பிக்கை அளிப்பதாக இருக்க வேண்டும்’ என்று வாதிட்டு நிலைநிறுத்தினார்.

கம்பன் என்றொரு மானுடன் வாழ்ந்ததும் என்று பாரதி பாடியதை ஆதாரமாகக் கொண்டார். மானுடத்தின் மேன்மைகளை விளக்கினார். வள்ளலாரின் “கருணையிலா ஆட்சி கடுகி ஒழிக’ என்பதையும், இரந்தும் உயிர் வாழ்தல் வேண்டின் பரந்துகெடுக உலகு இயற்றியான் என்ற திருக்குறளையும் “அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறமே கூற்றாகும்’ என்ற சிலப்பதிகாரத்தின் அடிகளையும் தனது பொதுவுடைமைக் கருத்துகளுக்கு ஆதரவாக மக்களிடம் பரப்பி வந்தார்.

பாரதியின் பெருமையைப் பட்டிதொட்டியெங்கும் பரப்பினார்; “பாரதியைச் சிலர் இழிவுபடுத்திய காலத்தில் பாரதியை “மகாகவி’ என்று உலகறியச் செய்த பெருமை, ஜீவா, புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன், வ.ரா., திரு.வி.க., வெ. சாமிநாதசர்மா ஆகியோருக்கு உண்டு. தமிழகத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை வளர்த்ததில் ஜீவா, பி. ராமமூர்த்தி, பி. சீனிவாசராவ் மூவரும் மூலவர்களாக விளங்கினார்கள்.

ஜீவாவின் பாடல்களுக்கு முன்னுரை எழுதிய சாமிநாத சர்மா “ஜீவா சிறந்த கவிஞர் மட்டுமல்ல, கர்மயோகி’ என்று பாராட்டினார்.

புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன், “துன்பச் சுமைதாங்கும் அன்புத் தோழன் ஜீவானந்தம்’ என்று தனது இரங்கற்பாவில் குறிப்பிட்டார்.

முற்போக்கான அரசியல்வாதி, ஜாதிமறுப்பு, பகுத்தறிவு சிந்தனையாளர், மார்க்சிய அறிஞர், தொழிலாளர், விவசாயிகள் போராட்டங்களில் களம் கண்டவர்; இலக்கிய வழிகாட்டி ஜீவா, தாம் வாழ்ந்த காலத்தில் எல்லாத் தளங்களிலும் தடம் பதித்தவர்; ஜீவாவின் வாழ்வும் வழியும் புதிய தலைமுறைக்கு ஒளிவீசும் கலங்கரை விளக்காகும்.

(கட்டுரையாளர்: இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசிய நிர்வாகக் குழு உறுப்பினர்).

Posted in Bio, Biography, Independence, India, Jeeva, Jeevanandham, Jeevanantham, Kumari, Lifesketch, Old, Politics, Tamil, Tamil Nadu, TN | 1 Comment »