Tamil News

BBC, Dinamani, Dinamalar, Maalai Malar et al

Archive for the ‘Hate Speech’ Category

‘I never hated individual Brahmins; what I admonish is Brahminism’ – M Karunanidhi

Posted by Snapjudge மேல் நவம்பர் 20, 2006

தனிப்பட்ட பிராமணரை வெறுத்ததில்லை: கருணாநிதி

சென்னை, நவ. 20: திமுக ஏற்க மறுப்பது பிராமணியக் கொள்கையைத்தான், தனிப்பட்ட பிராமணரை வெறுத்ததில்லை என்று முதல்வர் கருணாநிதி கூறியுள்ளார்.

இது குறித்து அவர் வெளியிட்ட அறிக்கை:

நானோ, என் தலைமையில் இயங்கும் திமுகவோ தமிழுக்கு, தமிழர்க்கு, மக்கள் உரிமைகளுக்கு மதிப்பளிக்கிற எந்த தனிப்பட்ட பிராமணரையும் வெறுத்ததுமில்லை வெறுப்பதுமில்லை. தமிழ் செம்மொழி என நூறு ஆண்டுக்கு முன்பே முதல் குரல் கொடுத்த பரிதிமாற் கலைஞராம் சூரியநாராயண சாஸ்திரியாரின் பிறந்த வீட்டை நினைவுச் சின்னமாக மாற்றத் திட்டம் வகுத்திருப்பதும் அவரது உருவம் பதித்த அஞ்சல் தலை வெளியிட முயற்சி மேற்கொண்டிருப்பதும் அவரது நூல்களை நாட்டுடைமையாக்கி அறிவித்ததும் இந்த அரசுதான்.

அக்ரகாரத்து அதிசய மனிதர் என் அண்ணா புகழ்ந்த வ.ரா.வின் குடும்பத்துக்கு நிதி உதவி அளித்து சிறப்பித்ததும் இந்த அரசுதான். கல்கியின் நூல்களை அரசுடைமையாக்கி ரூ. 20 லட்சம் அரசு நிதி வழங்கியதும் திமுக ஆட்சியில்தான்.

சென்னை கிண்டியில் அமைத்துள்ள தியாகிகள் மணி மண்டபத்தில், அன்றொரு நாள் செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை முகப்பில் கொடி மரத்தில் ஏறி தேசிய கொடியை பறக்க விட்ட “ஆர்யா’ என்ற பிராமண இளைஞனின் சிலையை அமைத்திருப்பது என் தலைமையிலான திமுக ஆட்சியில்தான்.

பத்திரிகையாளர் சாவிக்கு பெரு நிதி உதவி அளித்து பெருமைப்படுத்தியதும் திமுக அரசுதான்.

பாரதிக்கு சிலை அமைத்தது திமுக அரசுதான்.

எனவே திமுக ஏற்க மறுப்பது பிராமணியம் என்ற கொள்கையைத்தான்.

திராவிட இயக்கம் என்னும் வீரிய வித்தில் விளைந்தவர்கள் என்பது உண்மையானால் பெரியாரின் கருத்துகளிலும் அண்ணாவின் எழுத்துகளிலும் இழையோடுகிற உண்மைகளை உணர்ந்து எழுச்சி நடை, லட்சிய நடை போடுகிறவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

கயவர்கள் சூழ்ச்சிக்கு காலம் காலமாக ஆட்பட்டு சரித்திரத்தில் களங்கச் சேற்றைப் பூசிக் கொண்டுள்ள தமிழினம். இனியாவது அவர்களது ஏமாற்றுப் பேச்சில் புதைந்து விடாமல் விழிப்புற்று எழுக. இவ்வாறு கருணாநிதி கூறியுள்ளார்.

Posted in Bharathy, Brahmaneeyam, Brahmin, Brahminism, Cho, Hate Speech, Karunanidhi, Karunanidhy, Karunanidi, Karunanithi, MK, Mu Ka, Mu Karunanidhi, Mu Karunanidhy, Mu Karunanidi, Politics, Religion, Religion/Politics, Saavi, TN | Leave a Comment »

Hatred wildfires

Posted by Snapjudge மேல் ஓகஸ்ட் 2, 2006

வன்மம் என்னும் அணையா நெருப்பு

பாவண்ணன்

பீறிட்டுப் பாயும் மனித ரத்தத்தை அல்லது சொட்டுச்சொட்டாக ஒழுகுகிற ரத்தத்தைப் பார்க்கும் முதல் கணத்தில் பொதுவாக நம் மனம் எப்படி உணர்கிறது? உடனடியாக ஒருவித அதிர்ச்சி நம்மைத் தாக்கித் துணுக்குறச் செய்கிறது. மறுகணம் என்ன செய்வது என்று புரியாமல் உறைந்து விடுகிறோம். அச்சத்திலும் குழப்பத்திலும் நம் உடல் நடுங்கத் தொடங்குகிறது. நம் எண்ணங்கள் தடுமாறுகின்றன. ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி மயக்கமடைந்து விடுகிறவர்களும் உண்டு. நாம் காணும் ரத்தம் நம் உடலிலிருந்தே பீறிடுவதைப்போல பீதியும் தளர்வும் எழுவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. வெட்டுப்பட்டவனின் நிலையில் நம்மைப் பொருத்தி, அக் கொடுமை நமக்கு நேரவில்லை என்று சிறிது நேரம் அமைதியடையவும் செய்கிறது நம் மனம். இவற்றுக்கெல்லாம் நேர்மாறாக, இத்தகு காட்சிகளில் ஒரு சிலர் மனம் திருப்தியிலும் நிம்மதியிலும் திளைக்கலாம். நெடுங்காலமாகத் தமக்குள் பற்றியெரிந்தபடியிருந்த வன்மம் தணிந்ததில் அமைதியுறலாம். அதுவரையில் அழுத்திக் கொண்டிருந்த பாரம் விலகிச் சரிந்த விடுதலையுணர்விலும் மிதக்கலாம்.

அன்பும் கருணையும் சமநோக்குப் பார்வையும் நிறைந்திருக்க வேண்டிய மனத்தில் வன்மம் எப்படி வந்து சேர்கிறது என்பது யோசிக்க வேண்டிய விஷயம். தனக்கு முன்னால் ஏராளமான பாதைகள் தென்பட்டாலும் வன்மத்தின் பாதையை ஒரு மனிதன் ஏன் தேர்ந்தெடுக்கிறான்? இரக்க உணர்வுகளே அற்ற இரும்பு நெஞ்சத்தோடு வாழ்வது எப்படிப் பழகி விடுகிறது? வன்மத்தின் பாதையில் நிம்மதியையும் நிறைவையும் ஒருவனால் எப்படி உணர முடிகிறது?

நட்பாலும் நல்லுறவாலும் நிம்மதி நிறைந்த ஒன்றாக வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொண்டு வாழும் சக்தி நமக்கு இருக்குமேயானால், வன்மம் நிறைந்த பாதையில் அடியெடுத்து வைக்க வேண்டிய அவசியமே தோன்றியிருக்காது. நட்பு, நல்லுறவு, அன்பு, நெருக்கம் எதன் மீதும் நம்பிக்கை வைக்க முடியாத அளவுக்கு வெளியுலக நடவடிக்கைகளைப் பிழையான கோணங்களில் பார்த்துப் பார்த்துப் பழகிவிட்ட காரணத்தால்தான் நிம்மதியையும் வன்மத்தையும் ஏதோ ஒரு கணத்தில் இணைத்துப் பார்க்க நாம் முயற்சி செய்கிறோம். நம் வாழ்வில் அன்பில்லாமல் இருப்பதாலும் நம் நடவடிக்கைகளில் சிறிதுகூட கனிவில்லாமல் இருப்பதாலும் அன்புக்கும் கனிவுக்கும் இனி இந்த உலகில் இடமே இருக்க முடியாது என்ற பிழையான எண்ணத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு விடுகிறோம். வேறு வழியில்லாத நிலையில்தான் வன்மத்தின் பாதையில் அடியெடுத்து வைப்பதாக ஒரு நொண்டிச் சமாதானத்தை நமக்கு நாமே கற்பித்துக் கொள்கிறோம்.

தான் நேசித்த காதலனின் கழுத்தை அறுத்துத் தட்டில் வைத்து தனக்குப் பிறந்தநாள் பரிசாகத் தர வேண்டுமென தன்னை நேசித்த ஆடவனிடம் கேட்ட இளம்பெண்ணொருத்தியின் வன்மக்கதையைப் புராணத்தில் படித்திருக்கிறோம். தன்னை நேசிக்க மறுத்து விட்டாள் அல்லது புறக்கணித்து விட்டாள் என்பதற்காக அமிலம் ஊற்றி அலங்கோலப்படுத்துகிற இளைஞர்கள் பற்றியும் கழுத்தை நெரித்துக் கொன்று வீசி விட்டுப் போகிற இளைஞர்கள் பற்றியும் ஏராளமான செய்திகள் இன்று வரையிலும் அவ்வப்போது வந்தபடியே உள்ளன. கொல்வது என்பதை ஒரு தீர்வாகக் கண்டுணர்ந்ததும் கொல்லப்பட்ட உடலிலிருந்து சொட்டும் ரத்தமும் சதைத் துண்டுகளும் களிப்போடு பார்க்கத்தக்க காட்சிகளாக அவர்களுக்குத் தோற்றமளிக்கத் தொடங்குகின்றன.

காதலுக்காகக் கொலை. குற்றத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்காகக் கொலை. நேர்மையாளர்களாகக் காட்டிக் கொள்வதற்காகக் கொலை. அந்தஸ்தையும் கௌரவத்தையும் அடைவதற்காகக் கொலை. சாதிக்காகக் கொலை. மதத்துக்காகக் கொலை. இனத்துக்காகக் கொலை! கொலையுணர்வு மெல்ல மெல்லத் திட்டமிட்டு செழுமைப்படுத்திக் கொள்ளப்படும் ஒரு கலையாக சமூகத்தில் உருமாறி விடுகிறது. ஒரு பெருங்கூட்டத்தைத் திட்டமிட்டுக் கொல்வதை ஒரு கலைநிகழ்ச்சியைப்போல நடத்தி முடிக்கிறார்கள் கொலையாளிகள். உடல்கள் சிதறுண்டு போய் விழுவதும் ரத்தம் பீறிட்டுப் பாய்ந்து குட்டையாகத் தேங்குவதும் உறுப்புகள் சிதைவுறுவதும் நிகழ்ச்சியின் இறுதிக் காட்சிகளாகி விடுகின்றன. தம் அடையாளத்தை மறைத்துக் கொண்டு அவற்றையெல்லாம் காணும் கொலையாளிகளின் கண்கள் ஏதோ சாகசத்தை நிகழ்த்திவிட்ட மிதப்பில் பூரிக்கக்கூடும். அவர்கள் நெஞ்சில் எரியும் வன்மம் அந்த ரகசியக் கொண்டாட்டத்தில் பல மடங்காகிப் பெருகக் கூடும்.

வரலாற்றில் வன்மத்தின் இருப்புக்கு மிக நீண்ட தொடர்ச்சி இருக்கிறது. அரக்கு மாளிகையில் பாண்டவர்களைத் தந்திரமாகத் தங்க வைத்து உருக்குலைந்து போகுமாறு எரிக்க நினைத்த துரியோதனன் மனத்தில் நிறைந்த வன்மம் வழிவழியாக அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற விழையும் ஒவ்வொருவர் மனத்திலும் ஊறிக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. பூட்டப்பட்ட குடிசைகளில் ஆண்கள், பெண்கள் பேதமின்றி உழைப்பாளர்களை அடைத்து நெருப்பு வைத்து எரித்த கீழ்வெண்மணிச் சம்பவத்திலிருந்து தில்லிக் கடைத்தெருக்களிலும் மும்பை ரயில் நிலையங்களிலும் மறைத்து வைத்த வெடிகுண்டுகளை வெடிக்கச் செய்து நூற்றுக்கணக்கானவர்களைக் கொன்று குவித்த சம்பவங்கள் வரை ஏராளமாக அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். அதிகாரமும் வன்மமும் ஒரே வாளின் அடுத்தடுத்த பக்கங்கள்.

வன்மத்தில் குறைந்த அளவுள்ள வன்மம், அதிக அளவிலான வன்மம் என எந்த வேறுபாடுமில்லை. எரியும் கொள்ளிகள் எல்லாத் தருணங்களிலும் மோசமான விளைவுகளையே உருவாக்கும். கதறக்கதற மனைவியின் தலையை அடித்து உடைத்து ரத்தம் சிந்த வைக்கிற கணவனின் வன்மத்துக்குப் பின்னால் இயங்கும் உணர்வும் ஒரு குண்டுவெடிப்பில் நூற்றுக்கணக்கான மக்களை ஒரே கணத்தில் தேங்காய்ச்சில்லுகளைப்போல சிதற அடிக்கிற கூட்டத்தினரின் வன்மத்துக்குப் பின்னால் இயங்கும் உணர்வும் ஏறத்தாழ ஒரே தன்மையுடையதுதான்.

தன் தரப்பை நிறுவிக்காட்டும் அகங்காரம். தன் நிலைப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்ள நிர்பந்திக்கிற வெறி. தன் அதிகாரத்துக்கு எதிரான சவால்களை அடக்கவும் அவற்றை வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் கிள்ளியெறிந்து தன் அதிகார வலிமையைப் புலப்படுத்தவும் மேற்கொள்ளும் யுத்தம்! யுத்தமும் ரத்தமும் பழகப்பழக வன்மம் மேன்மேலும் பலிகளைக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. அதன் அடங்காப்பசியினால் மானுடமே சிதைந்து கிடக்கிறது.

இதுபோன்ற நாசகாரச் சக்தியான வன்மத்தை முற்றிலுமாக அகற்றுவது முக்கியமான ஒரு விஷயமல்லவா? இதன் விளைவுகளை கண்ணால் பார்த்தும்கூட அழிப்பதற்கு மாறாக வன்மத்தை எதற்கு வளர்த்துக் கொண்டே போகிறோம்? உண்மையில் பிரச்சினை என்னவென்றால் எல்லாருமே வன்மத்தை உள்ளூர விரும்புவதுதான். பாதுகாக்கப்பட்ட ஆயுதம்போல மனத்தின் அடியில் அதைப் புதைத்து வைப்பது மிகவும் அவசியம் என்கிற எண்ணம் நம் அனைவரிடமும் இருக்கிறது. தேவைப்பட்டபோது வெளிப்படுத்தத் தயங்காதவன் என்கிற அச்ச உணர்வு தன்னைப்பற்றிய ஒரு படிமமாக அடுத்தவர்களிடையே உருவாவது நல்லது என்னும் எண்ணமும் இருக்கிறது. ஆனால் முடிவாக எல்லாரும் சொல்லும் வார்த்தைகள் என்ன தெரியுமா? “”மற்றவர்கள் நிறுத்தட்டும், நானும் நிறுத்திவிடுவேன்” என்பதுதான். யார் இந்த மர்றவர்கள்? யார் இந்த நான்? எல்லாம் நாமே அல்லவா?

நம்மையறியாமல் நமக்குள் வெறுப்பின் விதை விழுந்து வளர்ந்து காடாக மண்டிக் கிடக்கிறது. அந்தக் காடு பற்றியெரியும்போதெல்லாம் வெப்பம் உச்சத்தை அடைகிறது. வன்மம் அணையாத நெருப்பாக கொழுந்துவிட்டு தகதகவென எரிந்து நாசம் விளைவிக்கிறது.

வன்மத்துக்கு எதிர்ச்சொல் நேசம் என்று பள்ளித் தேர்வில் மட்டுமே எழுதத் தெரிந்த நமக்கு யாரையும் நேசிப்பதில் துளியும் விருப்பமில்லை என்பது மிகப்பெரிய சோகம். நேசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு மட்டுமே வாட்டமும் வலியும் புரியும். நேசமறியா நெஞ்சங்களுக்கு எல்லாமே கண்டு களிக்கத்தக்க படத் தொகுப்புகளாகிவிடும்.

Posted in Dinamani, Hate Speech, Paavannan, Tamil | 1 Comment »

Unmai Online

Posted by Snapjudge மேல் ஜூலை 28, 2006

பார்ப்பனர்களின் புதிய குருஷேத்திரம் சமா.இளவசரன்

பார்ப்பனர்களின் குருஷேத்திரம் என்றால் சந்தேகமின்றி அது ‘தி ஹிண்டு’ பேப்பரின் ‘லெட்டர்ஸ் டு தி எடிட்டர்’ பகுதிதான் என்று சொல்லலாம். யாரைப் பற்றியாவது எழுதவேண்டுமா? நுழைவுத் தேர்வா? இட ஒதுக்கீடா? அர்ச்சகர் பிரச்சினையா?

திருவல்லிக்கேணியாகவிருந்தாலும், மயிலாப்பூராக இருந்தாலும் ‘அய் வில் ரைட் டு ஹிண்டு’ என்று மவுண்ட்ரோடு ‘மகாவிஷ்ணு’விடம் தான் முறையிடுவார்கள். வாள், வேல், கேடயங்களோடு தற்காப்புப்போரோ, தாக்குதல் போரோ ‘ஹிண்டு’ தான் மடிசார்களும், பூணூல்களும் மற்றவரோடு மோதும் போர்க்களம். படித்த வர்க்கத்திடம் நாங்கள் பத்தரை மாற்றுத் தங்கங்கள் என்று பறைசாற்றப் பயன்படுத்தும் பிரச்சாரக் களமும் அதுவே.

மேல்தட்டிலிருக்கும் பார்ப்பனரல்லாத மக்களின் பார்வையில் படுவதற்கும், தங்களின் கருத்தே ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் கருத்து என்கிற ரீதியில் உலகமெங்கும் செய்தி பரப்பவும், இந்தியாவுக்குள்ளேயே பெரும் போராட்டம் வெடித்திருப்பத்தைப் போல படங்காட்டவும், தங்களுக்கெதிரான போராட்டங்களை தமத்தூண்டு அளவுக்குக்கூட காட்டாமல் மறைக்கவும் எப்போதுமே மீடியா எனப்படும் ஊடகத்துறையை தங்கள் கைவசம் வைத்திருப்பார்கள். நவீன ஊடகங்கள் என்னென்ன வந்தாலும் அதில் உடனே புகுந்து கொண்டு பிரச்சாரம் செய்வதில் மத நிறுவனங்களுக்கும், பாலியல் வியாபாரிகளுக்கும் சற்றும் சளைத்ததல்ல பார்ப்பனக் கூடாரம்.

சேற்றை வாரி இறைக்கவும், சந்தனம் அள்ளிப் பூசவும் எப்போதும் எதையும் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். அக்ரஹாரத்தில் கையெழுத்துப் போடத் தெரியாத ஒரு மொட்டைப் பாப்பாத்திகூட இருக்கமாட்டார் என்று சொல்வார்கள். கையில் ‘இங்கிலீஷ் பேப்பரை’ வைத்துக் கொண்டு தன் பேரப் பிள்ளைகளுக்கு ‘பாந்தமாக’ச் சொல்லித் தந்தார்கள். இப்போது அந்த பேரப் பிள்ளைகளெல்லாம் ‘மவுசும்’ (Mouse) கையுமாக அலைகிறார்கள் இணையத்தில். நமது பார்ப்பனரல்லாத இளசுகளும் இணையத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்தான். இணையம் வளர்ந்த வரலாறு தெரிந்த அளவுக்கு அவர்களுக்கு, தங்களிடம் படிப்பில் வளர்ந்த வரலாறு தெரியாது.

தாங்கள் படித்த அளவுக்கு தன் தாத்தனும், பாட்டியும் ஏன் படிக்கவில்லை என்று எண்ணிப் பார்ப்பவர்கள் 5ரூ கூட இருக்காது. அப்படி யோசிப்பவர்களும் கூட வெள்ளைக்காரன்தான் அதற்குக் காரணம் என்று தங்களைத் தாங்களே சமாதானப்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

அதனால் அவர்கள், நாட்டை உயர்த்தும் நல்வழிகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும் பொருட்டு அய்ஸ்வர்யாராய் – அபிசேக்பச்சன் கலந்துகொண்ட நிகழ்ச்சியின் 10 புகைப்படங்களை தங்கள் நண்பர் வட்டாரத்துக்கு அனுப்பிவிட்டு ஆத்ம சாந்தி அடைகின்றனர்.

அதற்கு மேலும் நாட்டுப்பற்றுக் கொண்ட இன்னும் சிலர் அப்துல் கலாமின் பொன்மொழித் தொகுப்புகளை அனுப்பிவைத்து இந்தியர்களே நம் கடமை என்ன? என்ற கேள்வியோடு முடித்துக் கொண்டு விடுவார்கள்.

இன்னொரு வகையினர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் நிறுவன மின்னஞ்சல் முகவரியிலிருந்து
‘ஹமாம் சோப்புக்கட்டி – 12 ரூபாய்;
பியர்ஸ் சோப்பு – 18 ரூபாய்;
வெஸ்பா ஜட்டி – 25 ரூபாய்;
க்ரோகடைல் ஜட்டி – 75 ரூபாய்
(இப்படி ஒரு மளிகைக் கடை பட்டியல் போட்டு) இதில் பியர்ஸ், க்ரோக்கடைல்… போன்றவை வெளிநாட்டுப் பொருட்கள், ஹமாம், வெஸ்பா போன்றவை இந்தியப் பொருட்கள். ஆகவே நீங்கள் ஏன் இந்தியப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது? என்ற கேள்வியோடு பின் குறிப்பாக இன்னொன்றையும் அனுப்புகின்றனர்.

‘இப்படிச் சொல்வதால் நாங்கள் ஏதோ பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு எதிரிகள் என்று கருதவேண்டாம். நம் இந்தியப் பொருளாதாரத்திற்கு அவர்களின் பங்கு இணையற்றது. நமது நிறுவனங்களும் கொஞ்சம் பிழைக்கட்டுமே என்றுதான் பரிந்துரைக்கிறோம்’

என்கிறது பின்குறிப்பு. (பி.எம்.டபிள்யூ காரில் ஏறிச் சென்றபடி வாஜ்பேயி சுதேசி பேசியதைப்போல).

ஆனால், அக்ரஹாரம் இதிலெல்லாம் எச்சரிக்கையாக இருக்கிறது. தங்களின் புதிய குருஷேத்திரத்தை அது தெரிந்து வைத்திருக்கிறது. இணையத்திலேயே இட ஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பு அணிக்கு ஆதரவு தேடுகிறது. அர்ஜுன் சிங்கை பதவி வெறியராக சித்திரிக்கிறது. அவுட்லுக், பிரண்ட்லைன், ஹிண்டு என்று எந்த இதழாக இருந்தாலும், இட ஒதுக்கீடு தொடர்பான கட்டுரைகளுக்கு உடனுக்குடன் நூற்றுக்கணக்கான கடிதங்கள் மின்னஞ்சலில் குவிகின்றன.

‘சாட்டிங்’ (Chating) என்ற பெயரில் கடலை போடுவதற்கும், கிசுகிசு பேசுவதற்கும் நம்மவர்கள் பயன்படுத்தும் அரட்டை அறைகளை (Chatting Room) இத்தகைய விவாதங்களுக்கும் பயன்படுத்துகிறது இக்கூட்டம்.

காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் கைது செய்யப்பட்ட சமயத்தில் ஏற்பட்ட விவாதங்கள் இணைய விவாத மேடைகளில் இன்றும் கிடைக்கின்றன. அவற்றில் சங்கராச்சாரியாரைக் கைது செய்த பார்ப்பன முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவைப் பற்றி யாரும் மூச்சுவிடவில்லை.

பார்ப்பனர்கள் தங்கள் எதிரிகளை சரியாக அடையாளம் கண்டு வைத்திருக்கிறார்கள். பார்ப்பன விரல்கள் விசைப்பலகை (Keyboard)யில் அடித்து ஓய்ந்ததெல்லாம் பெரியாரின் பெயர்தான். எந்த அளவுக்குத் தங்களால் வசைமாரி பொழிய முடியுமோ அந்தளவுக்கு பொழிந்தார்கள்.
இப்போதைய இட ஒதுக்கீடு பிரச்சினையிலும், தங்கள் பிரச்சாரப் பணியை திறம்பட செய்திருக்கிறார்கள்.

இன்று இணையத்தில் இலவச வலைதளங்களை உருவாக்கிக் கொள்ளும் வாய்ப்பு “Blogspot” என்ற பெயரில் கிடைக்கிறது. கிடைக்கிற ‘Blog’களிலெல்லாம் தங்கள் கருத்துகளை, எதிர்ப்புகளைக் கொட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். ‘Blog Spot’களைப் பயன்படுத்தும் நம்மவர்கள் ஆங்காங்கே பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். தங்கள் நட்பு வட்டாரங்களுக்குக்கூட பரிந்துரைப்பது குறைவு.

திட்டமிட்டு பார்ப்பனர்கள் செய்யும் இருட்டடிப்புகளைத் தடுக்கவும், நமக்கிடையேயான கருத்துப் பரிமாற்றம் மூலம் தெளிவடையவும், இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் பார்ப்பனரல்லாதாரின் கூட்டணி அவசியமாகும். இதற்கான ஒருங்கிணைப்புப் பணிகள் நடைபெற வேண்டும். சிண்டிகேட் அமைக்கும் ‘சிண்டு’க் கூட்டத்துக்கு மாற்றாக ஒரு இணையக் கூட்டமைப்பு அவசியமாகும். ஆங்காங்கே கேட்கும் சிறு சிறு குரல்கள் ஒன்று சேர்ந்தால்தான் உரக்கக் கேட்கும். அதற்கான தெளிவை உருவாக்க பொதுவான பெயர்களில் பார்ப்பனர்கள் செய்யும் பணியைப் போல நாமும் தொடங்க வேண்டும். அதற்கான சிந்தனை பல மட்டங்களிலும் உருவாகி வருகிறது. பார்ப்பனர்களின் இந்தப் புதிய குருஷேத்திரத்துக்கு பதிலடி தர ‘பாடி வீடு’ தயாராக வேண்டும்.

– சமா.இளவசரன்

Posted in Blogspot, E-Groups, Gurukshethra, Hate Speech, Letters to the Editor, Periyar, Rationalism, The Hindu, Uncategorized, Unmai, Viduthalai, Yahoogroups | 1 Comment »