Tamil News

BBC, Dinamani, Dinamalar, Maalai Malar et al

TJS George – Happy Independence Day: Congress, BJP, UDA, NDA, Alliance, Coalition Politics

Posted by Snapjudge மேல் ஓகஸ்ட் 26, 2007

நமக்கெல்லாம் எதற்கு சுதந்திரம்?

டி.ஜே.எஸ். ஜார்ஜ்

இந்த 60-வது ஆண்டு சுதந்திர தின விழாவில் அதிகம் ஒலித்த கோஷம், “”நாம் எதிர்கொள்வோம்” என்பதுதான்.

மல்லிகைப்பூவைப் போன்ற தூய வெண்ணிற ஆடையை அணிந்த நமது தலைவர்கள் மேடைகளில் ஏறி, “”நம்முடைய நலனுக்காகவே அவதாரம் எடுத்து, மாடாய் உழைத்து -ஓடாய் தேய்ந்து அவர்கள் எப்படி சர்வபரித் தியாகங்களைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்” என்று முழங்கினார்கள். அவர்கள் பேசியதற்கும், நம்முடைய அவலநிலைக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இல்லாததைப் போலவே தோன்றியது.

நாடு சுதந்திரம் அடைந்து அறுபது ஆண்டுகள் ஆன பின்னர், மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற அரசியல் கட்சி என்று ஒன்றுகூட இல்லை என்பதையே இந்த சுதந்திர தின விழாவும், ஆட்சியாளர்களின் மேடைப் பேச்சுகளும் உணர்த்துகின்றன.

1977 முதல் 1980 வரையிலான காலம், இதைத்தான் நமக்கு உணர்த்தியது. சர்வாதிகார ஆட்சியை இந்திரா காந்தி அறிவித்ததையும், அதைத் தொடர்ந்து மக்களை ஒடுக்கும் அடக்குமுறைகள் நாட்டில் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டதையும் கண்ட மக்கள் வெகுண்டெழுந்து 1977 மக்களவை பொதுத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மறக்கமுடியாத பாடத்தைப் புகட்டினார்கள். இந்திரா காந்தியே தோற்கடிக்கப்பட்டார்! எத்தனை நம்பிக்கையோடு மக்கள், ஜனதா கட்சியை ஆட்சியில் அமர்த்தினார்கள்!

ஜனதா தலைவர்களின் பதவிச் சண்டையால், மக்களுடைய நம்பிக்கை வற்றி உலர்ந்துபோனது. மிகப்பெரிய தியாகிகள், தீரர்கள், பொதுநலவாதிகள் பங்கேற்ற ஜனதா அரசு கடைசியில், “”கோமாளிக்கூத்தாக” முடிந்தது. 3 ஆண்டுகளுக்குள் இரண்டு பிரதமர்களை நாடு அப்போதுதான் பார்த்தது.

1980 தேர்தலில், நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்கிய “”ஜனதா கும்பலை” மக்கள் பதவியிலிருந்து விரட்டினார்கள்; அப்படியானால் யாரை அவர்களால் ஆட்சிக்குக் கொண்டுவர முடிந்தது? வேறு யாரை, அதற்கு முந்தைய தேர்தலில் படுதோல்வி அடையவைத்து, ஆட்சிப் பீடத்திலிருந்து அகற்றிய இந்திரா காந்தியைத்தான். இந்திய மக்களுக்கு அவரைவிட்டால் வேறு கதியே இல்லாமல் போனது.

“”அவரைவிட்டால் வேறு கதி யார்” என்ற துர்ப்பாக்கிய நிலை, இந்திய வாக்காளர்களுக்கு ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் எதிர்ப்படுகிறது.

ஒரு காலத்தில், பாரதீய ஜனதா கட்சி வித்தியாசமான கட்சியாகவும், நல்ல மாற்றாகவும் தோற்றம் அளித்தது. எனவே அக் கட்சியை மக்கள் ஆதரித்தனர். அவர்களும் ஆட்சிக்கு வந்ததும் காங்கிரஸில் உள்ள தலைவர்களைப் போலவே சுயநலம், பந்தா, கோஷ்டி மனப்பான்மை என்று நடந்துகொண்டனர். எனவே மக்கள் அவர்களைப் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறிந்தனர். அப்படியானால் வேறு யாரை உட்கார வைத்தனர்; வேறு யார், காங்கிரûஸத்தான் மீண்டும் உட்கார வைத்தனர்.

காங்கிரஸ் மீண்டும் ஆட்சி பீடத்துக்கு வந்திருக்கிறது; எப்படி, இரண்டு ஊன்றுகோல்களுடன்!

மூன்றாவது அணி என்று புதிதாக கடைவிரிக்கப் பார்க்கிறவர்களும், மக்களிடம் போணியாகாமல், ஓரங்கட்டப்பட்டவர்கள்தான்!

யாரைத் தேர்வு செய்வது என்ற கேள்வி எழும்போதெல்லாம், நம்பிக்கைக்கு எந்த வகையிலும் உரியதல்லாத காங்கிரஸ் கட்சியும், பாரதீய ஜனதாவும்தான் கண்முன் நிற்கின்றன.

2009-ல் காங்கிரஸ் கட்சி மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடித்தால் அதற்கு முக்கிய காரணம் பாரதீய ஜனதாவாகத்தான் இருக்க முடியும். (விசுவ ஹிந்து பரிஷத் தொண்டர்களின் கைவண்ணத்தால், சிதைந்து கசங்கிய ஓவியர் எம்.எஃப். உசைனின் ஓவியம்போலவே இப்போது காட்சி தருகிறது பாரதீய ஜனதா!)

மீண்டும் இதே வகையில் ஆட்சிக்கு வருவது காங்கிரஸ் கட்சிக்கே நல்லதல்ல; ஏன் என்றால், எப்போதும் ஆதாயத்துக்காக சுரண்டிக்கொண்டே இருக்கும் தோழமைக் கட்சிகளின் தயவில்தான் அது மீண்டும் ஆட்சி நடத்த வேண்டியிருக்கும்.

150 இடங்களைக் கொண்டுள்ள காங்கிரஸ் கட்சியை, 60-க்கும் குறைவான இடங்களில் வென்ற இடதுசாரி கட்சிகள் ஆட்டிப்படைக்கின்றன. அரசுக்கு உள்ளே இருந்து ஆதரிக்கும் சிறிய கட்சிகள், எல்லா வகையிலும் ஆதாயங்களை அடையாளம் கண்டு கேட்டுப்பெற்று மகிழ்கின்றன; வெளியில் இருந்து ஆதரிக்கும் இடதுசாரிகள் எதற்கெடுத்தாலும் கூச்சல் போட்டு சந்தைக்கடை இரைச்சலை ஏற்படுத்துகின்றனர்.

காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணியிலேயே அதிக அதிகாரம் செலுத்தி காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ளும் ஒரே கட்சி, 16 உறுப்பினர்களைக் கைவசம் வைத்துள்ள திமுகதான். அதுவே தனக்கென கேபினட் அமைச்சர்களை நியமித்துக் கொள்கிறது, அந்த அமைச்சர்களுக்கான இலாகாக்களையும் அதுவே எடுத்துக் கொள்கிறது; அந்த உரிமை அந்தக் கட்சிக்கே உரித்தான “”இறையாண்மை” போலத் தோற்றம் அளிக்கிறது.

டி.ஆர். பாலு, சேது சமுத்திர திட்ட பிரதமரைப் போலவும், பாமகவின் ஆர். வேலு தெற்கு ரயில்வேயின் பிரதமர் போலவும் செயல்படுகின்றனர்.

யார் வேண்டுமானாலும் எதை வேண்டுமானாலும் அனுபவித்துக் கொள்ளட்டும் என்று காங்கிரஸ் கட்சி விட்டுவிட்டது. காரணம், ஒரு குடும்பத்தின் அதிகாரத்தைக் கட்டிக்காப்பது என்ற அதன் லட்சியம் நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கிறது.

நம்முடைய தேசத்தின் “”அன்பான நண்பன்” ஆத்தோவியோ குவாத்ரோச்சி ஆர்ஜென்டீனாவிலிருந்து தாய் நாடான இத்தாலிக்கு எத்தனை அழகாகப் போனார் பாருங்கள்! அறிவு, துணிவு, விரைவு என்று எதையும் கைக்கொள்ளாமல் இந்த வழக்கை ஏனோதானோவென்று கையாண்டது சி.பி.ஐ.

குவாத்ரோச்சியை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று ஆர்ஜென்டீனாவின் கீழ் நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்யவில்லை, அவருக்கு எதிராக கைது வாரண்டைக்கூட அது தாக்கல் செய்யவில்லை.

உத்தரப்பிரதேச சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில், பிரசாரம் செய்து காங்கிரஸ் கட்சி படுதோல்வி அடைவதைத் தடுக்க முடியாமல் உடன் இருந்து பார்த்த ராகுல் காந்தி, ஓய்வெடுக்க மேற்கத்திய நாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டார்.

காங்கிரஸ் தோல்விக்கான பழி, மாநிலத்திலிருந்து பணியாற்றிய மற்ற தலைவர்களின் தோள் மீது இறக்கப்பட்டது.

உத்தரப்பிரதேச பிரசாரப்பணிக்குப் பிறகு, ஸ்ரீமான் காந்திக்கு கட்சியில் அடுத்த உயர் பொறுப்பு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது. “”தவறே செய்ய முடியாத” தலைவர்களின் பிறப்புரிமைதான் இந்தப் பதவிகளும் சலுகைகளும்.

ஒவ்வொரு குளறுபடிக்குப் பிறகும் இந்த மேல்மக்கள் அனைவரும் கட்சியில் உயர் பதவிகளைப் பெற்று மேலேமேலே போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள்.

கால்நடைகளான நமக்குத்தான் வேறு மேய்ச்சல்காடு கிடையாது!

(கட்டுரையாளர்: பத்திரிகையாளர்)

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: