Tamil News

BBC, Dinamani, Dinamalar, Maalai Malar et al

Sujatha Vijayaraghavan – Amma : Ananthalakshmi : Dinamani Kathir Music Season Special

Posted by Snapjudge மேல் திசெம்பர் 21, 2006

சுஜாதா விஜயராகவன்: அம்மா!

அந்த நாள் இசையுலகின் தாரகையும் இன்னாள் இசையுலகின் மூத்த கலைஞருமாக விளங்குபவர் அனந்தலட்சுமி சடகோபன். இசையே மூச்சான தந்தை, உயர்ந்த ரசனைகள் கொண்ட கணவர் ஆகியோரைப் பெற்றது அனந்தலட்சுமியின் அதிருஷ்டம். தன் வழியில் இசையோடு கூடுதலாக நாட்டியத்திலும் எழுத்திலும் தடம்பதித்த பெண்ணை மகளாகப் பெற்றது அவரது கூடுதல் அதிருஷ்டம். நடனமணியும், எழுத்தாளருமான சுஜாதா விஜயராகவன் தன் தாயைப் பற்றி இங்கே எழுதுகிறார். ஓர் இசைத் தாரகையின் மகளாக அவரை மிக அருகிருந்து நுட்பமாகப் பார்த்த பாக்கியம் வாய்த்தவர் அவர். தான் கண்ட அம்மாவை, அம்மாவின் ஆளுமையை இங்கே சித்திரமாக்குகிறார் சுஜாதா விஜயராகவன்.

இந்தப் பெட்டிக்குள் உன் அம்மா உட்கார்ந்து பாடுகிறாள். எட்டிப் பார்” என்று பக்கத்து வீடு ரேடியோத் தாத்தா என்னைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னது இன்று போல நினைவு இருக்கிறது. எனக்கு வயது ஐந்து இருக்கலாம். ரேடியோவில் பாடுவதற்காக அம்மா முதல் நாள் மதுரையிலிருந்து திருச்சி போனது தெரியும். அந்தப் பெரிய ரேடியோப் பெட்டியைச் சுற்றி சுற்றி வந்தேன். அதற்குள் அம்மா உட்கார முடியுமா என்று ஒரு பக்கம் சந்தேகம். ஆனாலும் உள்ளே இருக்கிறாளோ என்ற ஆவல். அம்மா பாடும் “”பால கனக மய” கேட்கிறது. ரேடியோவின் பின்னால் போய் “”அம்மா” என்று மெல்லக் கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன். தாத்தா சிரிக்கிறார். அழலாமா என்று யோசிக்கும் முன் அம்மாவின் குரலில் ஆழ்ந்து போகிறேன்.

நினைவு தெரிந்த நாள் முதல் அம்மாவின் இனிமையான குரலில் ஒலிக்கும் பாட்டும், ராகமும், ஸ்வரமும் என்னைச் சுற்றிச் சுழன்று வரும். இத்தனைக்கும் பாட்டி வீட்டில் வளர்ந்த எனக்கு அம்மாவின் வரவும் சங்கீத ஒலியும் கோடை விடுமுறை போன்ற நேரங்களில் மட்டுமே கிடைக்கும். அம்மா வந்து விட்டால் தினமும் பாவுள் என்று அழைக்கப்படும் சின்னஞ்சிறிய அறையில் அம்மாவின் பாட்டு சாதகம் கேட்கும். என் பாட்டி அம்பும்மா அம்மா எதிரே அமர்ந்து தம்பூரா மீட்டுவார். விரல்கள் ஒரே சீராக மீட்டுவதில் தம்புராவின் ரீங்காரம் அந்த அறையை நிரப்பும். அம்பும்மா முகம் நிச்சலனமாக இருக்கும். அவர் பாட்டைக் கேட்கிறாரா இல்லையா என்று சந்தேகம் தோன்றும். ஆனால் ஒவ்வொரு பாட்டின் முடிவிலும் அம்பும்மா விவரமாகக் குறை நிறைகளை எடுத்துச் சொல்லுவார். “”காம்போதியில் நீ இன்னும் கொஞ்சம் பஞ்சமத்தில் நின்று பாடிவிட்டு அதன் பின் மேலே சஞ்சாரம் செய்… இந்தப் பாட்டு காலப்ரமாணம் இன்று சரியாக இருந்தது…” என்பது போல்.

சங்கீத பரிபாஷை இப்படித்தான் எனக்கு அறிமுகம். தினசரி வீட்டில் புழங்கும் பேச்சே சங்கீதம் பற்றித்தான். பாடாதவர்களே வீட்டில் கிடையாது. அம்பும்மா ஹார்மோனியம் வாசித்துக் கொண்டே காம்போதி அட தாள வர்ணம் பாடுவார். என் தம்பி ஸ்ரீநிவாசனும் நானும் அவரிடம் அடிக்கடி விரும்பிக் கேட்டது வேடிக்கையான காப்பி பாட்டு. காபி ராகப் பாட்டு அல்ல.

“”அரைக் காசுக்கு காப்பி அரை லோட்டா
பித்தளை லோட்டா, வெங்கல லோட்டா, வெள்ளி லோட்டா…
அது பங்கு பிரிக்கும் காப்பி
அது பணத்தையழிக்கும் காப்பி
அது பைத்தியமாக்கும் காப்பி…”

என்று அவர் பாடுவதைக் கேட்டுக் குழந்தைகளான நாங்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிப்போம். மீண்டும் மீண்டும் “”ஒன்ஸ்மோர்” கேட்டு நச்சரிப்போம்.


அனந்தலட்சுமி} அந்த நாளில்…

என்னுடைய பாட்டியின் தந்தை ராமையா என்று வாஞ்சையுடன் அழைக்கப் பெற்ற ராமஸ்வாமி ஐயங்கார் ரசிக சிரோமணி என்று புகழத் தகுந்தவர். மதுரை புஷ்பவனம், அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார், மதுரை ஸ்ரீரங்கம் ஐயங்கார் ஆகிய வித்வான்களை ஆதரித்த வள்ளல். அவரே அருமையாகப் பாடுவாராம். அவரைத் தானம் பாடச் சொல்லி வித்வான்களே கேட்பார்களாம். பூச்சி ஐயங்கார் பாடிய கமாஸ் ராகத்தில் மயங்கி இரும்புப் பெட்டியையே திறந்து போட்டு “”விரும்பும் வெள்ளிப் பாத்திரங்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றாராம்.

“”என் பெண் அம்புவை மூன்று மாதத்தில் “பரிமளரங்கபதே’ ராகம் தாளம் பல்லவி பாட வைத்தால் உம் கைக்குத் தங்கத் தோடா போடுகிறேன்” என்று அவர் சொன்னது பெரிதில்லை. பாட்டு வாத்தியார் அதை ஏற்றுக் கொண்டு பத்து வயதுப் பெண்ணை மூன்றே மாதத்தில் பாட வைத்துத் தோடாவையும் வாங்கிப் போட்டுக் கொண்டார் என்பதுதான் விசேஷம். என் அம்மாவின் சித்தப்பா ஸ்ரீனிவாசனின் வாய் ஓயாமல் ஏதாவது பாடிக் கொண்டே இருக்கும்.

“”தயை புரிய இன்னும் தாமதமா? தயாநிதே!” என்ற வேதநாயகம் பிள்ளையின் மலயமாருத ராகப் பாட்டு அடிக்கடி பாடுவார்.

“”சின்னத் தாத்தா! “தமதமா’ பாடுங்கோ ப்ளீஸ்” என்று அவரையும் விட்டு வைக்க மாட்டோம்.

இதில் பாட்டோ ராகமோ முனகாமல் இருப்பவர் என் அம்மாதான். தம்பூராவுடன் சாதகம் செய்யும் போது மட்டும்தான் பாடுவார். நான் ஏதாவது சினிமாப் பாட்டுப் பாடினால் கூட, “”கள்ளத் தொண்டையில் பாடாதே. அதுவே படிந்து விடும்” என்று அடிக்கடி எச்சரிப்பார். தியாகராஜர் “”úஸôபில்லு ஸப்தஸ்வர” என்ற கிருதியில் கூறியுள்ளது போல் நாபியிலிருந்து மூச்சை இழுத்து முழு வீச்சுடன் வாய்விட்டுப் பாடுவது அவரது பழக்கம். அதனால் அவரது குரலின் இனிமை எள்ளளவும் குறைந்ததில்லை. ஐந்தரைக் கட்டை சுருதியில் பாடிய அவரது குரலில் காத்திரமும் இனிமையும் ஆண்டவன் தந்த வரப்ரசாதமாக அமைந்தன. உச்சஸ்தாயில் பாடும்போதும் வலிமை தேயாத கம்பியாய் இழையும் சாரீரம்.

“”எம்.எஸ்., வசந்தகோகிலம் ஆகிய இருவரோடு உங்களையும் அதே வரிசையில் எங்கள் கம்பெனி வைத்திருக்கிறது” என்று அம்மாவின் இசைத் தட்டுக்களை வெளியிட்ட ஹெச்.எம்.வி. நிறுவனத்தினர் கூறுவார்களாம். 1943-ம் ஆண்டு அம்மா சென்னை மியூசிக் அகாடமி இசைப் போட்டிகளில் பெற்ற தங்க மெடல்களில் தமிழ்ப் பாட்டுக்களுக்காக ஹெச்.எம்.வி. நிறுவனம் வழங்கிய மெடலும் ஒன்று. ஆரபி ராக “”அன்னமே” வர்ணம், “”சங்கரா பரணனை அழைத்தோடி வாடி கல்யாணி தர்பாருக்கு” என்ற நான்கு ராக, ராகம் தாளம் பல்லவி முதலிய அடங்கிய அம்மாவின் கச்சேரி செட்தான் தமிழில் முதன் முதலாக வெளி வந்தது என்று சொல்லுவார்கள். அதன் பின் “”கானமழை பொழிகின்றான்” என்ற அம்புஜம் கிருஷ்ணாவின் ராகமாலிகை பாடல் இசைத் தட்டாக வெளிவந்து அம்மாவுக்குப் பெரும் புகழ் தேடித் தந்தது. அந்தப் பாட்டுக்கு இசை அமைத்தவர் என் அப்பாவின் பெரியம்மா மகன் வித்வான் வி.வி.சடகோபன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


அனந்தலட்சுமி}இன்று

அம்மாவுக்குப் பிறந்தகத்தைப் போலவே புக்ககமும் சங்கீதப் பித்துப் பிடித்த குடும்பமாக அமைந்தது ஓர் அதிருஷ்டம்தான். இரண்டு பக்கமும் குடும்பத்தினர் கூடும்போதெல்லாம் பேச்சு முழுக்க முழுக்க சங்கீதம் பற்றித்தான். நல்ல பாட்டை சங்கதி சங்கதியாகச் சிலாகிப்பார்கள். மட்டமான பாட்டை நார் நாராகக் கிழித்து விடுவார்கள். அம்மா பாடும் போது பேப்பரும் பேனாவுமாக அமர்ந்து குறிப்பெடுத்துக் கொண்டு முடிவில் விமரிசனத்தில் இறங்குவார்களாம். வீடு பூராவும் சுப்புடுக்கள்! பாடுபவர்களுக்கு எப்படி உதறல் எடுக்கும்! இந்த எக்ஸ்பர்ட்ஸ் கமிட்டியிடம் பாஸ் மார்க் வாங்குவது சுலபத்தில் முடிகிற காரியமில்லை.

அம்மாவின் குரு சங்கீதபூஷணம் சாத்தூர் ஏ.ஜி.சுப்ரமண்யம் திருச்சியிலிருந்து வந்து பாட்டுக் கற்றுக் கொடுப்பார். இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் எங்கள் வீட்டிலேயே தங்குவார். மணிக்கணக்கில் வகுப்பு நடக்கும். காலை ஏழு மணி முதல் இரவு ஒன்பது வரை இசை வெள்ளம்தான். குழந்தைகளான எங்களுக்குத் தடா. கப்சிப் கபர்தார்! வகுப்பு நடக்கும் கூடத்தை மாடியிலிருந்து மட்டும் பார்க்கலாம். எடுத்துக் கட்டிய கூடம் சங்கீதத்தால் நிரம்பிப் பொங்குவதை நிஜமாகவே பார்க்கவும் உணரவும் எங்களுக்கு அந்த வயதிலேயே முடிந்தது. அந்தச் சமயத்தில் எங்கள் சாப்பாடு, கூப்பாடு எல்லாம் ஒட்டினாற்போல் இருந்த பக்கத்து வீட்டில்தான்.

அதேபோல் அம்மா பம்பாயில் இருந்த போது வாமன்ராவ் ஸடோலிகர் என்ற வித்வான் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து அம்மாவுக்கு ஹிந்துஸ்தானி இசை கற்றுத் தந்தார். இன்றைய பிரபல பாடகி சுருதி ஸடோலிகரின் தந்தை. அவர் அம்மாவுக்குக் கற்று தரும் போது ஜன்னல் வழியே பிரவாகமாக வரும் மால்கௌன்ஸ், பூப், பெஹாக் ராக வெள்ளம் எங்களை முழுக்காட்டும். ஒன்றும் புரியாமல் ஒரு பிரமிப்போடு என் தம்பிகளும், நானும் வராந்தாவில் அமர்ந்து கேட்போம். அம்மாவின் கர்நாடக ராக ஆலாபனைகளில் ஹிந்துஸ்தானி பாணி பிருகா சஞ்சாரங்கள் அனாயாசமாக வந்து விழும். கார்வை என்று சொல்லப்படும் ஒரு ஸ்வரத்தில் நீண்ட நேரம் நிற்பதும் அம்மாவுக்குக் கை வந்த கலை. ஒவ்வொரு மூச்சும் சுருதியில் இழைய பளீரென்று அவர் மேல் ஷட்ஜமமோ, காந்தாரமோ, பஞ்சமமோ பிடிக்கும் போது பிசிர் என்பதே இல்லாமல் ஜொலிக்கும்.

“”அடிச்சுப் பாடு” என்று என்னை வாய் விட்டுப் பாடச் சொல்வார். அழுத்தம் கொடுப்பது போலவே, மென்மையும் குழைவும் பாடலின் வார்த்தைக்கு ஏற்பக் குரலில் தொனிக்க வேண்டும் என்பதிலும் அவர் மிக மிகக் கவனம் செலுத்துவார்.

பாபனாசம் சிவனின் “”கா வா வா கந்தா வா வா” என்ற பாடலின் அனுபல்லவியில் “”வள்ளி தெய்வயானை மணவாளா” என்று ஓங்கிய குரலில் பாடிய அடுத்த கணம் “”வா சரவண பவ பரம தயாளா” என்ற வரியில் “”வா” என்ற சொல்லில் கெஞ்சலும், குழைவும் ஒலிக்க வேண்டும் என்று பாடிக் காட்டுவார். அம்மா கற்றுக் கொடுக்கும் போது திரும்பத் திரும்ப ஒவ்வொரு பிடிக்கும் மெருகேற்றுவார். அனுஸ்வரங்கள் இழை பிசகாமல் வரவேண்டும் என்பதில் மிகுந்த ஜாக்கிரதை. அவர் சொல்வது போல் பாடும் வரை விட மாட்டார். அவர் இசை அமைக்கும் பாடல்களில் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்துக்கு ஏற்றாற்போல்தான் ஒவ்வொரு பிடியும் அமைப்பார். வெறுமே ராகபாவத்தை மட்டும் மனதில் கொண்டு வார்த்தைகளை ஸ்வரங்களுக்குள் திணிக்க மாட்டவே மாட்டார்.

திருச்சி ரேடியோவில் பணிபுரிந்த கே.ஸி.தியாகராஜன், அவர் இசை அமைத்த பல இசை நாடகங்களில் அம்மாவுக்கு முக்கிய பங்கு அளிப்பார். “”உங்களுக்கு என்றே இந்த ராகங்களை எடுத்து வைத்து விட்டேன்” என்று கல்யாணி, காம்போதி, சாவேரி போன்ற ராகங்களில் பாடல்கள் தருவார். அவரது இசை அமைக்கும் திறன் ஓர் அற்புதம். அதை நேரிடையாகப் பார்த்த அனுபவம்தான் இசை அமைக்கும் போது தனக்கு உதவியது என்று அம்மா சொல்வார். அம்மா பங்கேற்றுப் பாடிய “”வல்லீ பரதம்” நாட்டிய நாடகத்தில் திருச்சி வானொலி நிலைய வராந்தாவில் பிரபல நாட்டியக் கலைஞர் கும்பகோணம் திருமதி பானுமதி கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் ஆடியது இன்று போல் நினைவு இருக்கிறது. அதன்பின் கிட்டத்தட்ட நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே வர்ணத்தை எனது ப்ராஜெக்ட் சார்ந்த பதிவுக்காகத் திருமதி பானுமதி அவர்கள் தனது பேத்தி மங்கையர்க்கரசி மாறனுக்குப் பயிற்றுவித்து ஆட வைக்க நேர்ந்தது ஓர் ஆச்சரியம்.

அம்மா பாடுவதைக் கேட்டு அதே போல் பாடிக் கொண்டிருந்த என்னை, “”கச்சேரியில் என்னுடன் பாடு” என்று பத்து வயதில் உட்கார வைத்து விட்டார். பயம் தெரியாத பருவம். அதன்பின் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மதுரையில் சத்குரு சங்கீத வித்யாலயத்தில் என்னை சரளி வரிசை ஆதியான முதல் பாடங்கள் கற்றுக் கொள்ளச் செய்தார்.

முறையான பயிற்சி அவசியம் என்பதால் பின்னாளில் அம்மாவுடன் சேர்ந்து திரு.செம்மங்குடி ஸ்ரீனிவாசய்யர், திரு.டி.கே.ஜயராமன், திரு. லால்குடி ஜெயராமன் போன்ற மேதைகளிடம் சில பாடல்களைக் கற்றுக் கொள்ளும் பாக்கியமும் கிடைத்தது. அம்மா நேதுனூரி கிருஷ்ணமூர்த்தி, திருமதி முக்தா ஆகியோரிடமும் சில பாட்டுக்களைக் கற்றுக் கொண்டுள்ளார்.

நல்ல பாடாந்தரத்துடன் கூடிய புதிய பாடல்கள் எங்கு யாரிடம் கேட்டாலும் அதைப் பாடம் செய்ய ஆர்வம் காட்டுவார். பெரியம்மா ருக்மினி சுந்தரராஜன், சித்தி பத்மா பத்மநாபன், அத்தை ஜயலஷ்மி சந்தானம் என்று யாரைச் சந்தித்தாலும் அரட்டையுடன் பரஸ்பரம் பாட்டுக்கள் பரிமாறிக் கொள்ளப்படும். அத்தை வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது நள்ளிரவில் தில்லானா பாடம் செய்தது வேடிக்கை.

அம்மாவுடன் கச்சேரிகளில் நான் பின்பாட்டு பாடுவது வழக்கமாகி விட்டது. மதுரை, திருச்சி, தூத்துக்குடி, சேலம், விஜயவாடா, ஹைதராபாத், திருவனந்தபுரம் போன்ற நகரங்கள் தவிர வீரவநல்லூர் போன்ற கிராமங்களில் திரளாக மக்கள் வந்து மூன்று மணி நேரம் கச்சேரியை ரசித்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன். நேயர் விருப்பச் சீட்டுகள் நிறையவே வரும். அவற்றில் தெரிந்த பாடல்களை முடிந்தவரை பாடுவார்.

குழந்தைகளை விட்டு விட்டு அடிக்கடி போக முடியாது என்பதால் வெளியூர்க் கச்சேரிகள் நிறைய ஏற்றுக் கொள்ள இயலாது. அத்துடன் அவருக்குத் துணை யாரேனும் செல்ல வேண்டும். ஒரு முறை மைசூர்க் கச்சேரிக்கு சேலத்திலிருந்து அவரையும், அவரது சித்தி லஷ்மியையும் ரயிலேற்றி அனுப்பினார் அப்பா. பெங்களூர் போய் வேறு ரயில் பிடித்து மைசூர் போக வேண்டும். இவர்கள் சென்ற ரயில் பாதி வழியில் நின்று இவர்கள் வேறு ஏதோ ரயில் பிடித்து எப்படி எல்லாமோ திண்டாடிக் கச்சேரி தொடங்க அரைமணி முன்பு மைசூர் அடைந்தார்கள். இவர்கள் போய்ச் சேரவில்லை என்ற தகவல் அப்பாவுக்கு வந்து அவர் போன் மேல் போன் செய்து தவித்தது இன்னொரு கதை. “”போதும், இந்தச் சங்கீதமே வேண்டாம். இப்படிப் பாஷை தெரியாத ஊரில் வந்து எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு என்ன பயன்? இதை இன்றோடு விட்டு விடு” என்று கச்சேரி தொடங்கும் முன் சித்தி அலுத்துக் கொண்டாராம். சாப்பாடோ தூக்கமோ இல்லாமல் நேரே மேடையில் போய் அமர்ந்து பாடிய அந்தக் கச்சேரி அபாரமாக அமைந்ததாம். கச்சேரி முடிவில் சித்தி ஓடோடி வந்து அம்மா கையைப் பற்றிக் கொண்டு, “”நான் சொன்னதை எல்லாம் வாபஸ் வாங்கிக் கொள்கிறேன். என்னவானாலும் இந்தப் பாட்டை மட்டும் விட்டு விடாதே” என்றாராம்.

பல வித்வான்கள் அம்மாவுக்குப் பக்க வாத்யம் வாசித்திருக்கிறார்கள். டி.ருக்மினி அல்லது கன்யாகுமாரி வயலின் என்றால் எனக்கு உற்சாகம். இரவு செகண்ட் ஷோ தமிழ்ப் படம் அழைத்துப் போக வேண்டும் என்பது ருக்மிணியின் நிபந்தனை. எட்டரை மணிக்குப் பிறகு அம்மா கச்சேரியில் பெரிய ராகம் ஏதாவது பாடத் தொடங்கினால் வில்லைக் கீழே வைத்து விடப் போவதாக ஜாடை காட்டிச் சிரிப்பார். கன்யாகுமாரி பயணங்களில் எல்லோரையும் கலாட்டா பண்ணிக் கொண்டே வருவார்.

பிரபல சாஹித்யகர்த்தா திருமதி அம்புஜம் கிருஷ்ணாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் இடையே இருந்த உன்னதமான உறவும் நட்பும் அம்மாவுக்கு ஒரு நங்கூரம். அம்புஜம் மாமி அவர்களது பக்தி, புலமை, மனித நேயம் அவரது ஒவ்வொரு சொல்லிலும் செயலிலும் வெளிப்படும். அம்மாவிடமும், எங்கள் அனைவரிடமும் அன்பைப் பொழிந்தவர். அவரது பாடல்கள் பலவும் அம்மாவால் பாடப் பட்டுப் பரவலாக வெளிவந்தன. அவரது பாடல்களுக்கு அம்மாவும் இசை அமைத்துக் குறுந்தகடாக வெளிவந்துள்ளன.

இசை கற்றுக் கொடுப்பதில் அம்மாவுக்குத் தணியாத ஆர்வம். ஜுரமாக இருந்தாலும் சிஷ்யைகள் வந்தால் எழுந்து விடுவார். அவரிடம் நெடுநாட்கள் பயின்று கச்சேரிகள் செய்து வரும் தாரா ரங்கராஜன், ஜனனி போன்றவர்களுக்கு அவர் பாடம் சொல்லும் போது மணிக்கணக்கு என்பதெல்லாம் கிடையாது. வித்வான் மதுரை சேஷகோபாலன் சிஷ்யனான என் மாமா மகன் மதுரை சுந்தர், அம்மாவிடமும் நிறையக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான். என் மகள் சுமித்ரா நித்தினுக்கு பாடம் சொல்லும்போது பாட்டி என்ற உறவைத் தாண்டி, அக்கறை கொண்ட ஒரு குருவாகவே செயல்படுவார்.

யாரிடமும் பாட வாய்ப்புக் கேட்கக் கூடாது என்பது என் தந்தையின் கொள்கை. என் அம்மாவின் குரு திரு.சாத்தூர் ஏ.ஜி.சுப்ரமண்யமும் அந்தக் கொள்கையில் உறுதி கொண்டவர். இதனாலும் அடிக்கடி மாற்றலாகும் வருமானவரித் துறையில் அப்பா பணிபுரிந்ததாலும் அம்மா சென்னையில் அடிக்கடி பாட இயலாது போயிற்று.

ஆனாலும் அவரது ரசிகர்கள் அவரை இன்னும் மறக்கவில்லை என்று தெரிந்து கொள்கிறோம். “”நீங்கள் அனந்தலஷ்மி சடகோபன் மகளா?” என்று வியப்பும், மதிப்புமாக யார் யாரோ என்னைக் கேட்கும் போது அம்மாவின் சங்கீதத்தின் உயர்வு எங்களுக்கே உறைக்கிறது. அம்மாவுக்கு இன்று சங்கீதமே மூச்சு, பேச்சு, உணவு, சஞ்சீவி மருந்து. நல்ல பாட்டு எங்கிருந்து வந்தாலும் அதை மனமார ரசித்துப் பாராட்டுவார். அவருக்குப் பிடித்த கர்நாடக இசைக் கலைஞர்கள், ஹிந்துஸ்தானி இசைக் கலைஞர்கள் என்று ஒரு நீண்ட பட்டியலே உண்டு.

அப்பா சங்கீதம் பற்றிப் பேசுவது கவிதையாக மலரும். அம்மாவோ அதில் உள்ள நுணுக்கங்களை எங்களுக்குப் புரிய வைப்பார். “”இந்தச் சங்கதி எப்படிப் பேசறது கவனி” என்பார். டி.வி.ஆக்கிரமிப்பால் எல்லாம் அடிபட்டுப் போன இந்த நாளில் நாள்தோறும் விடாமல் வானொலியில் வரும் இசைக் கச்சேரிகளைக் கேட்கத் தவறவே மாட்டார்.

அதே அம்மாவிடமிருந்து போன். “”உடனே சென்னை வைத்துக் கேள். … அபாரமாகப் பாடிக் கொண்டு இருக்கிறார். கேட்கத் தவறி விடாதே…”

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: