Tamil News

BBC, Dinamani, Dinamalar, Maalai Malar et al

Indian Agriculture Revival – Thoughts, Statistics & Opinions

Posted by Snapjudge மேல் ஓகஸ்ட் 22, 2006

மீளுமா இந்திய வேளாண்மை?

எஸ். ஜானகிராமன்

கடந்த சில வருடங்களாக இந்தியப் பொருளாதாரம், ஆண்டுக்கு எட்டு சதவிகித வளர்ச்சியினை அடைந்து வந்தாலும், நாட்டின் வேளாண்துறை வளர்ச்சி, 1997-98 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இன்றுவரை, ஆண்டினுக்கு 2 சதவிகித வளர்ச்சியினையே கண்டு வந்துள்ளது. இது 1992-96 ஆம் காலகட்டத்தின் ஆண்டு வளர்ச்சியான 4 சதவிகிதத்தைக் காட்டிலும் குறைவானதாகும். வேளாண் வளர்ச்சியில் ஏற்பட்டுள்ள இத்தகைய வீழ்ச்சி, தேசத்தின் ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பாதகமாக அமையும் என்ற அச்சத்தை எளிதில் புறக்கணிக்க இயலாது. பொதுவாக, வேளாண்துறை வளர்ச்சி மேம்பட வேண்டுமெனில், பொது மற்றும் தனியார் முதலீடுகளின் அளவு உயர்த்தப்படுதல் வேண்டும். ஆனால் வேளாண்மையில் பொது முதலீடு என்பது, இந்தியாவைப் பொறுத்தமட்டில், தொடர்ச்சியாக இறங்குமுகமாகவே இருந்து வருகின்றது. தற்போதைய நிலையில், இதன் அளவு ரூ. 20,000 கோடிக்கும் குறைவாகவே காணப்படுகின்றது. அதேவேளையில், உணவுப்பொருள், உரம், மின்சாரம் மற்றும் நீர்ப்பாசனம் தொடர்பான அரசின் மானியம் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அதிகரித்து தற்பொழுது ரூ. 80,000 கோடியினை அடைந்துள்ளது. 1:4 ஆகக் காணப்படும் பொதுமுதலீட்டிற்கும், மானியத்திற்கும் இடையேயான விகித அளவினை 4:1 என அரசு மாற்றியமைக்கும்பட்சத்தில், இந்திய வேளாண்மையில் காணப்படும் பல்வேறு விதமான பிரச்சினைகளுக்கும் நிரந்தரத் தீர்வு ஏற்படலாம். மேலும், பொதுவான வளர்ச்சியிலும், வறுமை ஒழிப்பிலும், அரசு மேற்கொள்ளும் பொது முதலீடுகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம், மானிய நடவடிக்கைகளின் தாக்கத்தைக் காட்டிலும் சாதகமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

விவசாயத் தொழிலை நிரந்தரமாகக் கைவிட்டு நகர்ப்புறப் பகுதிகளுக்குச் செல்ல 60 சதவிகித விவசாயிகள் விரும்புகின்றனர் என்பதும், இந்தியாவின் பெரும்பாலான மாவட்டங்கள் வேளாண் வளர்ச்சியில் தொடர்ச்சியான தேக்க நிலையினைச் சந்தித்து வருகின்றன என்பதும் மத்திய அரசின் சமீபத்திய ஆய்வு முடிவுகள். ஆனால் உணவு தானிய அளிப்பில் உள்நாட்டில் காணப்படும் கட்டுப்பாடு மற்றும் வேளாண் தொடர்பான சுற்றுச்சூழல் சீர்கேடு போன்றவற்றை மையமாக வைத்தே இந்திய வேளாண்மையின் பிரச்சினைகள் அணுகப்படுகின்றன. இவையனைத்தும் உடனடியாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டியவை எனினும் இந்திய வேளாண் துறையில் நிலவும் தற்போதைய நெருக்கடி நிலை அகற்றப்பட வேண்டுமெனில், அதன் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் அனைத்தையும் தீர்க்கவல்ல ஒரு பரந்த அணுகுமுறையினை மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் கையாள வேண்டியது அவசர அவசியம்.

அரசின் வர்த்தக ரீதியான அணுகுமுறை மற்றும் பன்னாட்டுப் போட்டிக்கு இந்திய வேளாண்மையினை உட்படுத்தியது ஆகியவற்றினால் இந்திய வேளாண் தொழில் வெகுவாகப் பாதிக்கப்படும் என்ற கருத்து மேலோங்கிக் காணப்படுகிறது. ஒரு நாட்டின் வேளாண் துறை பின்தங்கிய மற்றும் அரசின் பாதுகாப்பு சூழலிலிருந்து, சந்தைசார் மற்றும் பன்னாட்டு வர்த்தக நிலையினை அடையும் பட்சத்தில், அவை தொடர்பான சந்தை ஆபத்துகளையும் அது எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இந்திய வேளாண்துறை இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அதேவேளையில், இத்தகைய சந்தை தொடர்பான ஆபத்துகளின் எதிர்மறையான தாக்கத்தை மட்டுப்படுத்தும் வகையில் புதிய அமைப்புகளை அரசு தொடங்க வேண்டிய கட்டாயம் எழுகின்றது. இவ்வகையில் “”தீர்வைக் கொள்கை” குறிப்பிடப்பட வேண்டிய அம்சமாகும்.

வர்த்தக ரீதியாக மதிப்புடைய பழங்கள், காய்கறிகள், பால் பொருள்கள் மற்றும் மீன்களின் பங்களிப்பு ஒட்டுமொத்த வேளாண் உற்பத்தியில் 45 சதவிகிதமாகக் காணப்படினும், இவற்றின் சந்தையாக்கல், அதிக அளவு சந்தை சார் ஆபத்துகளைப் பன்னாட்டு அளவில் எதிர்கொள்கின்றன. ஆனால் அரசின் வேளாண் தொடர்பான கொள்கைகள் அனைத்தும் அடிப்படை உணவு தானியங்களைச் சுற்றியே செயல்படுவது வேதனைக்குரியது. வர்த்தக ரீதியாக மதிப்புடைய இத்தகைய பொருள்களின் பாதுகாப்பிற்கு விரைவாக இயங்கும் கட்டமைப்பு வசதிகளும், புதுமைகளைத் துணிந்து செயல்படுத்தும் அமைப்புகளும் அவசியமாகும். அவ்வாறு இருப்பின், அது மிகச்சிறந்த அளவில் வேளாண் உற்பத்தியாளர்களையும், நுகர்வோரையும் இணைக்கும். சந்தைசார் நிச்சயமின்மையிலிருந்தும் ஆபத்துகளிலிருந்தும் வேளாண் உற்பத்தியாளர்களைப் பாதுகாக்கும் இச் செயலை அரசோ அல்லது தனியார் அமைப்புகளோ உடனடியாக மேற்கொள்ளுதல் வேண்டும். மேலும், வேளாண்துறை தொடர்பான அனைத்து அரசு அமைப்புகளின் தரமும், செயல்பாடும் மேம்படுத்தப்படுதல் வேண்டும். பன்னாட்டு அளவில் போட்டியிடும் வகையில் இந்திய விவசாயிகளை அவை தயார்ப்படுத்த ஏதுவான கட்டமைப்பு மற்றும் தொழில்நுட்ப வசதிகளை அரசு முழுமையாக ஏற்படுத்தித் தருதல் அவசியமாகும். இதன் மூலம் சிறு மற்றும் நடுத்தர வேளாண் பொருள் உற்பத்தியாளர்கள் பெரிதும் பயனடைவதுடன், இந்திய வேளாண் தொழிலில் நிரந்தரமான வளர்ச்சி மற்றும் வருவாயினை உறுதி செய்து விவசாயத் தொழிலிலேயே இந்திய விவசாயிகளை நீடிக்கச் செய்ய இயலும். இவ்வகையிலான நடவடிக்கைகளுக்கு தென்கிழக்காசிய நாடுகள் இந்தியாவிற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகவும், அடிப்படையாகவும் அமைகின்றன.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: